समाचार सारांश संपादकीय समीक्षा पश्चात तयार गरिएको। उनले प्रहरीको मनोबल बढाउन र समाज तथा प्रहरीलाई एकताबद्ध गर्ने गीत लेखेका छन्। दुःखद घटना! जे जे नहुनु थियो, सबै भइसकेको थियो। बेचैनी, निराशा र दुःखले सबैको मन बोझिला भइसकेको थियो। रगतको छाल सुकेको थिएन, खरानीको थुप्रो हटेको थिएन, धुँवाको गुब्बार हराएको थिएन। त्यो त्रासद याम कुनै एक्सन थ्रिलर चलचित्रको क्लाइमेक्स जस्तै थियो। अनौठो सन्नाटा र अनिश्चितताका बीच सुस्ताएर बस्ने समय थिएन प्रहरीलाई। कसोतसो उठेर उनीहरू सडकमा आएका थिए, भग्नावशेष सफा गर्नुपर्थ्यो, हराएका सामान खोज्नुपर्थ्यो, भग्न संरचनामा पस्नुपर्थ्यो। आफ्नो ड्युटी जता छ, गर्नुपर्थ्यो। हिजो सजाय पाएका र मारिएका साथीहरू सम्झेर उनीहरू हतोत्साहित थिए। आफ्नो कार्यस्थल उजाड देखेर निराश भए। तर मन मन्द पारी पनि आफ्ना-आफ्ना ठाउँमा खटिए। कोही फाटेको जुत्ता लगाएर ट्राफिक व्यवस्थापनमा, कोही फाटेका लुगा लगाएर शान्ति सुरक्षामा लागेका थिए। दृश्यपरिवर्तन त्यो दिउँसो टुँडिखेल व्यस्त थियो। वीरता भावका गीतहरू, हावामा झण्डाहरु फहरियरहेका थिए, साना विद्यार्थीहरूको तालमा झाँकी, घोडचडीको परेड, आकाशबाट पुष्पवृष्टि। त्यो उत्सवका बेला प्रहरी सुरक्षा कवच बनेका थिए वा मनोरञ्जनका हिस्सा थिए। अवसर संविधान दिवसको थियो। हिजो जो मारिएका थिए, आज सुरक्षा दिइरहेका छन्। हिजो जो घाइते भएका थिए, आज अरूलाई खुसी बाँडिरहेका छन्। छोटो प्रवाहका ती दुई भिन्न दृश्यहरूले दानबहादुर कार्कीको मनमा अनौठो असर पारे। सबै कार्यक्रमका भव्यता र उच्च पदस्थहरूको आवागमनका बीच उनको हृदय एक प्रकारले धड्किरहेको थियो। र त्यो धड्कनमा कहिँ-कहिँ निराशा पनि समाहित थियो। कहिलेसम्म हामी यस्ता लडाइँमा भाग्लिनु पर्छ? कहिलेसम्म भाग्नु पर्छ? कहिलेसम्म रुनु पर्छ? कहिलेसम्म? यो अनन्त प्रश्नहरूको भयले उनको मनमा यस्तो श्लोक उत्पन्न गर्यो- ‘आमा म त फर्केर आएँ खरानीबाट उठेर आएँ कसरी देख्न सक्छु भाइभाइ बीच तरवार चलेको इतिहास जलेको, विश्वास ढलेको।’ उनले यी भावना मोबाइलमा टाइप गरे। नोस्टाल्जिया एक ओसिलो बिहान, झमझम वर्षा भइरहेका बेला, बेसार पानी वा कुनै स्वास्थ्यवर्धक पेय उनको सामु थियो। त्यो वर्षाको मौसमले उनको मन सायद चिसो बनाएको थियो। अलि भावुक हुँदै उनले सुनाए, ‘किनभने हामी खरानीबाट उठेका थियौं। न भवन थियो न साधन। धेरैथोक जलेको थियो। हाम्रो मन पनि।’ त्यो क्षणमा भवन मात्र होइन भावना पनि ढलेका थिए। अब के होला? आशंका र असुरक्षाले समाज त्रसित थियो। भ्रमको जालले समाजलाई अलमल परेको थियो। यस्तो कट्टर परिस्थितिमा प्रहरीले आफूलाई सचेत राखे। उनीहरू निदाएनन्, सुस्ताएनन्। दानबहादुर कार्कीले कविताको शैलीमा सुनाए, ‘साधन नहुँदा साधनाले। भवन नहुँदा भावनाले। कानुन नहुँदा कामनाले। हामी उठ्यौं, धूलो टकटकायौं। अनि अनिदो आँखा लिएर काममा खटियौं।’ रगतका दाग पुछिरहेका प्रहरीलाई कसैले सोधेन्, ‘तिमी थाक्यौ त?’ भग्न भवनको खरानी उठाउँदै गरेको प्रहरीलाई कसैले सोधेन्, ‘तिमी घबरायौ त?’ शवगृहमा मृत शरीर देखेर शोक मनाइरहेका प्रहरीलाई कसैले सोधेन्, ‘तिमी डरायौ त?’ आफैलाई हराएर, भावना दबाएर, आफ्नो दुःख लुकाएर कसरी अरूका लागि काम गरिरहेका छौं? कसैले सोधेन्। प्रहरीको वर्दीभित्र एक बुबा छन्, एक आमा छन्। एउटा परिवार छ, एउटा छोरी छ। एउटा छोरा छ, एक श्रीमती छ। आशा र भरोसा छन्। अभिभारा छन्। एउटा व्यक्ति छन् जसलाई पनि दुख्छ, जसलाई पनि पीडा छ। प्रहरीको गीत एक साँझ दानबहादुर कार्की बालुवाटारको कफिहाउसमा थिए। टेबलमा तातो कफी थियो। शितल हावा चल्यो। उनले एउटा नेपकिन पेपर उठाए र लेख्न सुरु गरे, ‘हर गाउँ, हर नगरी…’ शब्दहरू सरल थिए, तर त्यो मनको भावनाको प्रवाह थियो। त्यो उनका अनुभूति र अनुभवहरू थिए। त्यो उनका भावना र भोगाइ थिए। प्रहरीहरू जसले कठिन समयमा खटिन्छन्, धूलोमा होस् वा धुँवामा, बन्दमा होस् वा द्वन्द्वमा। जसले हानी भोग्छन् र घाइतेलाई अस्पताल पुर्याउँछन्। पहिरोले बस्ती बगाए वा खोलामा गाडी अड्कियो भने उद्धारमा पुग्नुपर्ने उनीहरू हुन्। यी सबै कुराले उनलाई प्रहरीको गीत लेख्न प्रेरित गर्यो। प्रहरीको दु:ख र खुसी मिसाएको भाका रचना गर्नुपर्यो। किनभने प्रहरी सेवा भित्र उनले सुन्दरता र कठोरता दुवै देखेका छन्। ती सबैका बाबजुद पनि कसरी उनीहरूको मनोबल बढाउने भन्ने प्रश्नले उनलाई गीत लेख्न बाध्य पार्यो। ………………. केही हप्ताअघि युरोपको प्रसिद्ध फुटबल क्लब इन्टर मिलानको आधिकारिक फेसबुक पेजमा एउटा छोटो भिडियो अपलोड गरिएको थियो। विश्व फुटबल उत्सव मनाइरहेको थियो र पृष्ठभूमिमा नेपाली गीत बजाइएको थियो। त्यो गीत दानबहादुर कार्कीको थियो। नेपाली फुटबल फ्यानहरूका लागि यो एकदम आश्चर्य थियो। उनीहरूले इन्टर मिलानको फेसबुकमा प्रतिक्रिया दिँदै खुसी व्यक्त गरेका थिए, ‘नेपाली गीत सुनाउने अवसर दिनुभएकोमा धन्यवाद।’ यस पटक उनीसँग गीतकारका रूपमा भेट भयो। गीतको प्रसंगमा दानबहादुर कार्कीको गीतहरूले एउटा सुन्दर पिरामिड बनाएको झल्काउँछ। पिरामिडको आधारमा नेपाली माटो छ, र शिखरमा नेपाली उत्सव। पिरामिडका भागहरूमा दुःख, सुख, बाध्यता, उत्साह, कर्तव्य र करुणा छन्। यसलाई जोड्ने रसायन भनेको प्रहरी र समाज हो। ‘द्वन्द्व समाप्त भयो, अब सिर्जनाबाट अघि बढौं। हातेमालो गरौं। सुखी र सुन्दर समाज बनाऔं।’ ती उनका गीतहरूको मूल सन्देश हुन्। उनीहरूले गीतहरू लेखेका होइनन्, भावना पोखेका हुन्। भावना मात्र होइन, समाज र प्रहरीलाई एकछत्र भाकामा बाँधेका हुन्। घरपरिवार छाडेर वर्षभर ड्युटीमा रहनुपर्ने प्रहरीहरूका लागि उत्साह थपेका छन्। समाजको हृदयमा प्रहरीप्रतिको सम्मान गहिरो बनाएका छन्।
