नेपालबाट रमा अधिकारीसहितको टोली २४ देखि २७ अप्रिलसम्म इन्डोनेसियाको बालीमा सञ्चालित चारदिने डिजिटल प्रविधि सम्बन्धी तालिममा सहभागी भयो। कलात्मक मूर्ति र हिन्दु सांस्कृतिक आस्थाका कारण इन्डोनेसियाको बाली र नेपालको काठमाडौंबीच निकै आत्मीय सम्बन्ध रहेको छ। बालीको अर्थतन्त्र ८० प्रतिशत पर्यटनमा आधारित रहेको छ भने त्यहाँको धार्मिक सहिष्णुता उदाहरणीय मानिन्छ।
तालिममा सहभागिताको लागि प्रस्तावसहित अफिसको मानव संसाधन विभागबाट अचानक फोन आयो। जीवन साथीलाई फोन गरेँ, ‘अफिसबाट इन्डोनेसिया जाने कुरा आयो। तिमी र छोरी पनि सँगै जाने भए हुन्छ भन्नुपर्छ।’ जवाफ आएपछि मन आशावादी भयो। बालीका गल्लीहरूमा घुम्ने, त्यहाँका मन्दिर–मूर्तिहरूसँग साक्षात्कार हुने रहर घनीभूत पार्न मन लाग्यो।
त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलबाट २२ अप्रिल बेलुकी ९ बजेको फ्लाइटका लागि साथीहरूसहित एयर इन्डियाको प्लेनमा बसें। प्लेन इन्दिरा गान्धी अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल, नयाँ दिल्लीमा ओर्लिएपछि लामो सास फेरेँ। तीन घण्टाको ट्रान्जिट लाइनमा बसेर अर्को प्लेन चढ्ने प्रक्रिया पूरा गरें। चार घण्टाको उडानपछि देनपसार अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा हाम्रो विमानले गौरवशाली ल्यान्ड गर्यो।
हामीलाई माला लगाउन तयार स्थानीय पूर्ण बहादुर दाइ र उनको टिमले स्वागत गरिरहेका थिए। कुटा बीचको समुद्री छालमा छचल्किएको सगरमाथालाई मनमै भुलेर त्यहाँबाट निस्कियौं। बालीको सौन्दर्य नियाल्न झत्किए। बालीको अर्थतन्त्र ८० प्रतिशत पर्यटनमा निर्भर छ। प्रत्येक वर्ष करिब सात अर्ब पर्यटक बाली भ्रमण गर्छन्। बालीका संस्कृतिहरू फरक भए पनि परदेशीलाई आफ्नै परिवेशजस्तो लाग्छ।
हाम्रा कुम्ला–कुटुरा पूर्ण दाइको टिमले हामीलाई बसबाट ओर्लाएर एयरपोर्टको प्रवेश स्थानसम्म पुर्यो र शुभ यात्राको शुभकामना दिंदै विदाइ गर्यो। बालीको बसाइ र घुमाइ निकै अर्थपूर्ण र अविस्मरणीय रह्यो।
