बिहान भालेको डाँकसँगै अँध्यारो रातको पर्दा च्यातेर प्रभातीय लाली पूर्वतिरबाट फुस्फुसाउँदै थियो। घामको पहिलो स्पर्शमा सहिदलाई सलाम गर्दै हिमाली थुम्काहरू सेताम्य मुस्कुराउँदै थिए। त्यही वेलामा सूर्यका राताम्य कलिला किरणलाई प्रणाम गर्दै हजुरआमाले भन्नुभयो, “गणतन्त्र जिन्दावाद, गणतन्त्र जिन्दावाद।” हातमा थाली बोकी मनमा आस्थाका थुङ्गा बटुली बिहानै आमा मन्दिर गएर क्रान्तिको जल चढाउँदा देवतासँग वर माग्दै पूजा पाठ गर्दै सहिदलाई सम्झनुभयो। मन्दिरका घण्टाहरू बजाउनु भयो ती आस्थाका घण्टाहरू र आमाले एकै स्वरमा भन्नुभयो, “गणतन्त्र जिन्दावाद, गणतन्त्र जिन्दावाद।”
निरंकुशताका किल्लाहरू ध्वस्त पार्दै षड्यन्त्रका काँडेतारहरू छिचोल्दै ढुसी पलाएका विचारका रुखहरू उखेल्दै सामन्तका कुकर्मको पर्दाफास गर्दैन। “वयुग ल्याउन म, मेरा, दिदी, बहिनी, दाजुभाइ र साथीसङ्गीले नवचेतको मोर्चा कस्दै तानाशाही पर्खाल तोड्दै गगनभेदी नारा लगाउँदै मुठीमा मुठी आवाजमा आवाज मिलाई जन सागरमा उठेको तुफान छालहरूसँगै विशाल आवाजमा भन्यौं, गणतन्त्र जिन्दावाद, गणतन्त्र जिन्दावाद।”
आमाको दुध चुसिरहेको दुधे बालकले मातृ वात्सल्य र न्यानो काखमा मन्द मन्द लोलाएका आँखाहरूले जब नवनेपालको सुन्दर सपना देख्यो, तब आमाको दुध चुस्न टक्क रोकेर तोते बोलीमा नै भन्यो, “गणतन्त्र जिन्दावाद, गणतन्त्र जिन्दावाद।”
