रसुवा बाढीको दुई हप्ता नाघिसकेको भए पनि अधिकारीहरू मानव क्षतिको वास्तविक परिमाण थाहा पाउन “तत्काल सम्भव नहुने” र “पहिचान र पुष्टि कार्य वर्षौँसम्म चल्न सक्छ” बताएका छन्। नेपाल प्रहरीका केन्द्रीय प्रवक्ता अबि नारायण काफ्ले भन्छन्, “हराएका व्यक्तिहरूका यथार्थ तथ्याङ्क अझै हामीसँग छैन। कतिपय शवहरू कहिल्यै फेला नपर्न पनि सक्छन्।” प्रहरी विवरणअनुसार फेला परेका झण्डै १४ सय शवमध्ये करिब पाँच सयमा मात्र आंशिक अङ्गहरू छन्। तिमध्ये लगभग एक सय शव मात्रै परिवारले बुझ्न सकेका छन्।
सरकारका दुई निकाय, राष्ट्रिय विपद् जोखिम न्यूनीकरण तथा व्यवस्थापन प्राधिकरण र प्रहरीबीच बेपत्ता व्यक्तिहरूको संख्यामा लगभग तेह्र सयको फरक छ। मङ्गलवार साँझ सार्वजनिक विवरण अनुसार प्राधिकरणले करिब ५ हजार ३ सय जनालाई सम्पर्कविहीन बताउँदै आएको छ भने प्रहरीले करिब ४ हजार १ सय जना बेपत्ता रहेको जानकारी दिएको छ। प्राधिकरणकी प्रवक्ता शान्ति महतले भने, “हाल भनिएको सम्पर्कविहीनको वास्तविक संख्या यति नै नहुन पनि सक्छ। तिनीहरू मृत वा उद्धार भएका पनि हुनसक्छन्।” उनले थपिन्, “पहिचान नभएको शवलाई कानुन अनुसार सम्पर्कविहीनबाट हटाउन मिल्दैन।”
प्रहरी अधिकारीहरूले शव सङ्कलनमा “पहिले कहिल्यै नदेखिएको समस्या” भोगिरहेको बताएका छन्। केन्द्रीय प्रवक्ता काफ्लेका अनुसार प्रहरीले चीनतर्फको सीमादेखि भारतसम्मका खोलाका दुवै किनारमा रहेका पुरिएका घर, ओडार लगायतका संरचनाहरू खोज्न ठूलो अभियान सुरु गर्न लागेको छ। “ड्रोन, तालिमप्राप्त कुकुर, बाइनाकुलरको प्रयोग गरेर ठूलो जनशक्ति लगाएर खोजी गरिरहेका छौँ,” काफ्लेले बताए। विपद्को पहिलो स्थान रसुवागढी नाकाभन्दा तलपट्टि दुई सय किलोमिटरभन्दा बढी दूरीमा त्रिवेणीधाम नजिकै दुई हप्तादेखि पनि शव सङ्कलनको काम भइरहेको छ।
भारत सीमावर्ती नवलपरासी पश्चिमका प्रहरी प्रवक्ता मदन थापा भन्छन्, “हामीले सग्लै भेटेका शवहरू पनि अनुहारका आधारमा पहिचान गर्न सक्ने अवस्था थिएन। बचतका रूपमा भेटिएका अवशेषहरूले झनै चुनौती थपेका छन्।” २०० भन्दा बढी शव सङ्कलन भए पनि थापाको टोलीले परिवारलाई ९ वटा शव मात्रै हस्तान्तरण गर्न सफल भयो। “त्यो पनि शवलाई ट्याटुबाट चिनेर सम्भव भएको थियो,” थापाले बताए। “एक व्यक्तिका थुप्रै अवशेषहरू हुनसक्ने सम्भावना पनि छ।”
