म्याराडोनाको ‘ह्यान्ड अफ गड’ गोलपछि अर्को गोलबारे कम चर्चा हुने कारण के हो?

म त्यहाँ जान चाहेको थिएन। म १७ वर्षकी थिइँ र कहिल्यै फुटबल खेल हेर्न गएकी थिइनँ। तर त्यो अपराह्न म मेक्सिको सिटीको अज्टेका रंगशालामा विश्वकप क्वार्टरफाइनल अन्तर्गत आर्जेन्टिना र इङ्ग्ल्यान्डबीचको खेल हेर्न पुगेकी थिएँ, र त्यो दिन मैले यस्तो दृश्य देख्न पाएँ, जुन मैले वर्षौंपछि मात्र पूर्ण रूपमा बुझ्न सकें।

त्यस बिहान हामीसँग कुनै योजना थिएन। त्यसपछि फोन आयो। मेरो बुवाका साथीहरूसँग दुई टिकट थिए जुन उनीहरूले प्रयोग गर्न सक्दैनथे। के म र मेरी आमा इच्छुक छौं भनेर सोधियो। मेरा बुवा आफ्नी ‘राजकुमारी’लाई पठाउने वा नपठाउनेमा अनिश्चयमा थिए। फक्ल्यान्ड युद्ध सकिएको पाँच वर्ष पनि नबितेको थियो र आर्जेन्टिना र इङ्ग्ल्यान्डका समर्थकबीच तनाव बढेर झडप हुने सम्भावना थियो, जसले बुवालाई चिन्तित बनाएको थियो। तर मेरी आमा हिचकिचाइनन्। जे भए पनि, यो विश्वकप थियो। जीवनमा एकपटक आउने अवसर थियो, र उहाँले आफ्नो छोरीलाई त्यो अवसर गुमाउन दिनु हुँदैन भनी सोच्नुभएन।

अज्टेकामा सबै कुरा अभूतपूर्व थियो। हल्ला, रङ र सम्पूर्ण विश्व एकै ठाउँमा एक साथ थियो, समर्थकहरू विभिन्न ठाउँबाट गीत गाइरहेका थिए, हाँसिरहेका थिए, रङ्गिन पोसाक लगाएर अनुहारमा रङ पोतेका थिए। खेल सुरु भएपछि, मैले मैदानमा के हुँदैछ खासै ध्यान दिइनँ। म भिडसँगै ‘मेक्सिकन वेभ’मा झुमिरहेकी थिएँ। जब म्याराडोनाले शिल्टनसँग बलको लागि हावामा उडे र आफ्नो पहिलो गोल गरे, त्यो क्षणले मेरो जिन्दगी नै बदलिए जस्तो भयो।

मेरो वरिपरिका मानिसहरूले प्रश्न गर्न थाले – के यो साँच्चै गोल हो? के उनले टाउकाले बल हानेर गोल गरे वा त्यो वास्तविकतामा उनको हातले गरिएको थियो? इङ्ग्ल्यान्ड समर्थकहरूको तीव्र असन्तुष्टि त्यतिबेला स्पष्ट सुनिन्थ्यो। म्याराडोनाले भनेका थिए, “(त्यो गोल) अलिकति मेरो टाउको र अलिकति भगवानको हातले भएको हो,” र त्योपछि चार मिनेटमै म्याराडोनाको दोस्रो गोलले रंगशालामा बहस निम्त्यायो। म त्यो क्षण सम्झन्छु, जहाँ मैले सोचेँ, “यस्तै कारणले मानिसहरू फुटबललाई मन पराउँछन्।”