सभामुख डीपी अर्यालले पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’लाई संसदमा एक मात्र पूर्वप्रधानमन्त्रीको रुपमा सम्बोधन गरे। प्रचण्डले संसदमा आफूलाई नयाँ, पुराना र तेस्रो श्रेणीको नेता भनेर चिनाउँदै कांग्रेस र एमालेसँगको पुरानो सम्बन्ध सम्झिए। उनले प्रधानमन्त्री बालेन शाहलाई सर्वोच्च सम्मान राखेर बस्न सुझाव दिँदै हार भोग्नुभन्दा जित पचाउन गाह्रो हुने बताए।
सभामुख डीपी अर्यालले मंगलबारको सदन सञ्चालनको क्रममा प्रचण्डलाई पूर्वप्रधानमन्त्रीको रुपमा सम्बोधन गर्दा अनौठो अनुभूति भयो। वर्तमान प्रतिनिधि सभामा पूर्वप्रधानमन्त्री भनेर सम्बोधन गर्नुपर्ने व्यक्ति केवल प्रचण्ड मात्र भएका छन्। फागुन महिनाको चुनावी बाढीले पूर्वप्रधानमन्त्रीहरूको पंक्ति नै बगाएर लगेको छ। शेरबहादुर देउवा, बाबुराम भट्टराई र झलनाथ खनालले चुनाव लडेका छैनन्। बाँकी पूर्वप्रधानमन्त्री र नयाँ प्रधानमन्त्रीका आकांक्षीहरू चुनावमा पराजित भएका छन्।
प्रचण्डले नयाँ र पुराना नेताहरुको बारेमा गरेका टिप्पणीपछि महसुस भयो कि संसदमा तीन प्रकारका नेता छन्: नयाँ नेता, पुराना नेता र प्रचण्ड। प्रचण्ड किन तेस्रो श्रेणीमा पर्नुभयो भने, उनी २०६४ सालको संविधान सभा चुनावमा जस्तो पूर्ण नयाँ पार्टी, नयाँ नेता र नयाँ नेपालका रूपमा आफूलाई देखाउँदैनन्; न त कांग्रेस र एमाले जस्ता पुराना मान्यताहरूलाई जमाएर बचाउन सक्छन्। उनले आफूलाई पुरानो नभन्न आग्रह गरे तर पुरानाका मीठा यादहरू पटक पटक व्यक्त गरे।
प्रचण्डले संसदमा बोलेका क्रममा कांग्रेस र एमालेसँगको सहकार्य छोडेर केही वर्षअघिदेखि रास्वपासँग प्रतिपक्षमा बस्नुपरेको अनुभव पनि बताए। तर त्यो बेला ३२ सिट मात्र पाएको आफ्नालाइ प्रधानमन्त्री बन्न सहयोग गर्ने कांग्रेस र एमालेलाई राम्रोसँग बिर्सिएका जस्तै देखिए। प्रचण्डसँग अब म्याजिक नम्बर छैन, त्यसैले उनी यो संसदमा करिब अभिभावकको भूमिका लिन बाध्य छन्।
प्रचण्डले प्रधानमन्त्री बालेन शाहलाई सर्वोच्च सम्मान कायम राख्न सुझाए र भने यदि उहाँ नटिक्नुभयो भने सदनको गरिमा कसैले राख्न नसक्ने बताए। उनले भने, ‘हार सहनुभन्दा जित पचाउन गाह्रो हुन्छ।’ प्रचण्डले डिजिटलाइजेसनको माध्यमबाट ज्ञान र सूचनाको लोकतंत्रीकरण अझै पुगेको छैन स्वीकार गरे। उनले भनाए, ‘आधुनिक लोकतन्त्रको मुख्य आत्मा ट्रेड युनियनहरू नै हुन्।’
प्रचण्डको संसद यात्रा स्थिर रहँदै आएको छ, चाहे जुनसुकै अवस्था किन नहोस्। उनले आफूहरू भुइँमा र भाँडामा भएको इतिहास सुनाउँदा नयाँ पुस्ताका सांसदहरूले हाँसेर समर्थन गरे तर ताली भने बजाएनन्। यो नै अहिले नेपालको राजनीतिमा आएको परिवर्तन हो, जुन परिवर्तन प्रचण्ड स्वयंले चाहेका थिएनन्।
