फोटो क्रेडिट : तस्वीर : नरेन्द्र केसी बधशालाबाट भागेको एउटा वृद्ध भैंसीलाई प्रहरीले लामो प्रयासपछि नियन्त्रणमा लिएको छ। अबोध हुनु तिम्रो गल्ती थियो। निरीह र कमजोर हुनु तिम्रो गल्ती थियो। मान्छे नहुनु तिम्रो गल्ती थियो। मान्छे भइदिएको भए तिमीलाई प्रहरी नै लागेर यति कठोरतापूर्वक व्यवहार गर्दैनथे। जीवनभर एउटै डोरीमा बाँधिएर दूध दियौ। बालबच्चा दियौ। मल दियौ। जब तिमी बुढी भयौं, तिम्रो मालिकले बधशालामा पुराइदियो। त्यहाँ तिमीलाई मार्ने तयारी हुँदैथियो। खतराको संकेत पाएर तिमी डरायौ र भाग्यौ। कति भाग्यौ कति। तर भागेर जाने कहाँ? पीडाले रन्थनिएका तिमीले बाटो छेक्न आउनेलाई सायद लछारेर पछारेर गयौ। मान्छहरूले भने, ‘भैंसीले आतंक मचायो।’ आतंक कसको थियो? यो प्रश्नलाई कसैले तिम्रो दृष्टिले हेरेन। किनभने मान्छेको साम्राज्यमा तिमी जस्ता एक्ला प्राणीलाई कुनैपनि न्यायालयले न्याय दिन सक्दैन। गल्तीको दोष तिम्रै भागमा परेको छ। यहाँ मान्छेलाई गाली गर्न पाइँदैन। तर तिमीलाई क्रूरतापूर्वक मार्न पाइन्छ। किनभने यो देश तिम्रो होइन। यो समाज तिम्रो होइन। तिम्रो राज्य छैन, सत्ता छैन, न्यायालय छैन। तिमी खाली छौ। तिमीलाई सृष्टिले दिएको जीवन बाँच्नु थियो। तर तिमीलाई यहाँ बाँच्न दिइने कोही थिएन। तिमी बाँच्न खोज्दा मान्छेले आफ्नो अधिकार हनन भयो जस्तो सोच्यो सायद। त्यसैले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति खर्च गरेर तिमीलाई पक्रन जुटे। आखिर तिमी भाग्दा भाग्दै थाकेर कुखुराको खोरमा गएर लुक्यौ। तर मान्छेले तिमीलाई कहिल्यै छाड्थेन। प्रहरीले नै लगाएर तिमीलाई समातियो। तिमी भाग्न सक्नेनौं, चलमलाउन सक्नेनौं। उनीहरूले तिम्रो टाउकोमा डोरी लगाए, घाँटीमा डोरी लगाए, मुखमा डोरी लगाए, खुट्टामा डोरी लगाए। अनि उम्कनै नसक्ने गरी डोरीले कस्दै तिमीलाई लम्पसार पारियो। बुढ्यौली शरीर, चार दिनसम्म भाग्दा भाग्दै थाकेको ज्यान। आखिर तिमी के नै गर्न सक्थ्यौ र? चुपचाप लम्पसार पर्यौं। मान्छेले जे जे गर्छन्, सबै गर्न दियौं। नदिनका लागि तिमीसँग के नै अधिकार थियो र? के नै शक्ति थियो र? तिमी जस्तो शक्तिहीन हुनु यो संसारको सबैभन्दा ठूलो दुर्भाग्य हो। कमजोर र निरीह भएर फेरि कहिल्यै नजन्मनू।
