रसुवाको उत्तरगया गाउँपालिकामा बाढीले पुल बगाएपछि पालिका दुई भागमा विभाजित भएको छ र पश्चिम क्षेत्रमा हेलिकोप्टरको सहायता लिनुपरेको छ। गाउँपालिका अध्यक्ष माधव अर्यालले वडा नम्बर १ सहित अन्य स्थानमा ठूलो क्षति भएको र तथ्यांक संकलन पूरा नहुने अवस्था रहेको जनाउनुभयो। उहाँले उद्धारका साथै राहत, अस्थायी आवास र पुनर्स्थापनाका लागि सङ्घ, प्रदेश, स्थानीय तह र प्राविधिक जनशक्तिले समन्वित प्रयास गर्नुपर्ने बताउनुभयो। भोटेकोशी बाढीबाट भोगिएको ठूलो क्षतिको एउटा मुख्य ठाउँ रसुवाको उत्तरगया गाउँपालिका हो। यहाँ बाढीले कति जनसंख्या हराइरहेका छन् र कति क्षति भयो भन्ने यकिन छैन। बाढीले पुल बगाएपछि पालिका दुई भागमा विभाजित भएको छ। कोसी नदीको पश्चिम क्षेत्रमा राहत सामग्री लैजान हेलिकोप्टरमा निर्भर हुनुपर्ने स्थिती छ। नदी किनारमा भेटिएका शव व्यवस्थापन गर्न समेत अवस्था कमजोर छ। यद्यपि उद्धारकार्य क्रमशः अघि बढिरहेको छ।
बाढीपछिको अवस्था बुझ्न अनलाइनखबरको टोली निरन्तर प्रभावित क्षेत्रमा रहेको छ। टोलीले पालिका अध्यक्ष माधव अर्यालसँग कुराकानी गरेको छ : बाढीबाट सबैभन्दा प्रभावित क्षेत्रहरूमध्ये उत्तरगया गाउँपालिक पनि पर्छ। उद्धार, बेपत्ता र मृत्युको अवस्था कस्तो छ ? जिल्लाको अवस्था तपाईंहरूले फिल्डमै जानेर असर बुझ्नुभएको छ। म आन्तरिक व्यवस्थापनमा केन्द्रित भएर प्रत्यक्ष सबै स्थान जान पाएको छैन। तर व्यवस्थापन हेर्दा केही प्रारम्भिक सुधार देखिन्छ। स्थानीय तहसँग समन्वय नगरी विपद् व्यवस्थापन सम्भव छैन भन्ने महसुस भैरहेको छ। सुरुवातमा राहत सामग्री विदुरमै जम्मा गर्ने वा शिवपुरी ब्यारेकबाट चाहिएको सामग्री ल्याउन नदिने समस्या आयो। महत्त्वपूर्ण संस्थाले पठाउन लागेको सामग्री रोकियो। हामीले सहयोग गर्न चाहनेहरूलाई रोक्न नहुने र सामग्री व्यवस्थित गर्ने वचन दिएका थियौं। अहिले जिल्ला विपद् व्यवस्थापन समितिको अनुमति लिएर राहतको भण्डारण र वितरण सुरु गरिएको छ।
मानवीय र भौतिक क्षतिको अवस्था कस्तो छ ? सबभन्दा धेरै क्षति वडा नम्बर १ मा भएको छ। त्यहाँ २१६ मेगावाटको जलविद्युत् आयोजनामा विभिन्न देशका कामदार र प्राविधिक थिए। त्यसपछि मैलुङ र सल्लेटार बस्तीमा ठूलो क्षति छ। भूकम्पले विस्थापित बनेका र पुनर्स्थापनामा रहेका परिवारहरू त्यहाँ थिए। सुरक्षित आवासका लागि तयारी भइ नसक्दा बाढीले थप समस्या सिर्जना गर्यो। रसुवा र नुवाकोटका लागि यस विपद् प्रलय समान हो। सामान्य अवस्थामा काम गर्ने जनशक्तिले मात्र सामना गर्न सक्दैन। अस्थायी आवासमा करिब ३०० घरपरिवार बसिरहेका थिए। त्यसमध्ये सामान्यतः सय जनाजति मात्र सुरक्षित हुनुभएको होला। अधिकांश बेपत्ता छन् र ३०० घर पूर्ण रूपमा ध्वस्त भएका छन्। कैदलीटार, केरेनौबिसे र बेत्रावती बजारमा पनि ठूलो क्षति भएको छ। ती क्षेत्रका मानिस केही सम्पन्न थिए र अरूलाई आश्रय दिन सक्ने अवस्थामा थिए। अहिले धेरैले आफ्नो परिवार गुमाएका छन् र कतिपय मानिस सडकमा पुगेर बस्न बाध्य छन्। हामी अत्यन्तै कठिन परिस्थिति भोगिरहेका छौं।
