समाचार सारांश सम्पादकीय समीक्षा पश्चात् तयार गरिएको। कविताले आङीको आँखामा हराएका सपनाहरू र समयसँगै नफेरिएको आँखा रङको कथा प्रस्तुत गरेको छ। आस्याङले छोडेको फूलबुट्टे झोला आँसु, अपहेलना र सङ्घर्षले भरिएको छ र आज चितामाथिको बाटो भएर बिदा भएको छ। नयाँ साल र ऋतु परिवर्तनले प्रकृतिमा नयाँ जीवन ल्याए पनि, आङीको आँखाको रङ फेरिएको छैन भन्ने भाव कवितामा व्यक्त गरिएको छ। आफ्नै उज्यालोभित्र गुमनाम, एउटा आशाको दीप– झ्याप्प निभेको कठ्याङ्ग्रिँदो रात!
आङीको धमिलो आँखाभित्र नुनिला सपनाहरू, बादलभित्र हराएको एक्लो जूनझैँ, हराएर गयो अनकन्टार चिसा बस्तीहरूमा, छरिएर बतासका झोक्काहरूमा! हरेक वर्ष नयाँ साल, पृथ्वीको एक चक्कर काटेर आङीको आँगनको चौकोसमा आइपुग्छ। ऋतुहरू बदलिएर बारीका डिलहरूमा वसन्त आइझुल्छन्, आकाशका बादल लामो सुस्केरा हाल्दै धर्तीलाई भेट्न आउँछन्। दूधिलो र कुटमिरोका हाँगाहरूले पनि नयाँ पालुवा फेरिसके तर फेरिएन, फेरिएन आङीको आँखाको रङ!
कुन साल, के याम? धेरै समय भइसकेछ, आस्याङले– त्यो नासो एउटा फूलबुट्टे झोला छोडेर गएको! आँसु, अपहेलना र सङ्घर्षले भरिएको, निकै गरुङ्गो त्यो फूलबुट्टे झोला विश्राम नै नलिई–नलिई, उकाली ओराली गर्दै, बिसौँ कोस दूरी आइपुगिसकेछ र आज अनायासै, आङीलाई नै नसोधी– कहिल्यै नफर्किने चितामाथिको बाटो भएर, बिदा भएछ! आज आमाको मुख हेर्ने दिन रहेछ! (इलाका प्रहरी कार्यालय, सिजुवा का प्रमुख)
