जीवनशैलीको मुख्य आमा बनेकी विमला श्रेष्ठको छोराका पीडाहरूको कथा

विमला श्रेष्ठले दुबईमा अन्तरजातीय विवाह गरी इलाममा बस्दै गर्भावस्थामा पिसाब संक्रमण भएपछि साढे ६ महिनामा शल्यक्रिया मार्फत छोरा जन्माइन्। छोरा मोतिबिन्दु र रेटिनाको समस्याका कारण आँखा नदेख्ने, कान कम सुन्ने र शारीरिक विकासमा समस्या परेको पत्ता लाग्यो। श्रीमानको नशालु व्यवहार र आर्थिक अभावबीच विमलाले छोराको हेरचाह गर्दै पार्ट टाइम काम गरेर जीवन बिताइरहेकी छिन्। घरमा दुःखको छायाँ थियो।

अभावको बीचमा दिनहरू कठिन बन्दै गएपछि विमला श्रेष्ठले घर छाडिन् र श्रम भिसा च्यापेर दुबई पुगिन्। त्यहाँ रहँदा उनले एक युवकसँग प्रेम गरेर अन्तरजातीय विवाह गरिन्। विवाहपछि उनी श्रीमानसँग इलाम आइन् र त्यहाँ बसेर जीवनको नयाँ अध्याय सुरु गरिन्। गर्भावस्थाको छैटौं महिनामा अचानक पिसाब संक्रमण भयो। पिसाब पोल्नुका साथै पिसाबमा रगत देखिएको पाइएपछि स्वास्थ्य चौकी पुगिन्। स्वास्थ्य चौकीमा पिसाब जाँचपछि संक्रमण पुष्टि भयो र औषधि दिइयो। तर त्यही राति गर्भको पानी फुट्यो र अनियन्त्रित रूपमा बग्न थाल्यो।

अर्को दिन उनी इलाम अस्पताल पुगिन्, तर अल्ट्रासाउन्डका लागि झापाको मनमोहन सामुदायिक अस्पताल जान पर्‍यो। त्यहाँ अल्ट्रासाउन्डबाट गर्भमा पानी नभएको पुष्टि भयो। संक्रमणले बच्चामा असर गर्ने भएकाले शल्यक्रिया गर्नुपर्ने भयो। बच्चाको फोक्सो पूर्णविकसित नभएकाले सुई दिएर विकास गराइयो र २४ घण्टाभित्र डेलिभरी गर्नुपर्ने भयो। साढे ६ महिनामै शल्यक्रिया मार्फत विमलाले छोरालाई जन्म दिइन्। छोरा प्रिम्याच्योर जन्मिए, जसको तौल अपेक्षितभन्दा कम थियो। बच्चालाई केही दिन एनआईसीयूमा राखियो। जन्मेको १० दिनपछि घर ल्याइयो।

बच्चा सामान्य देखिन्थ्यो, तर घर पुगेको केही दिनपछि विमलाले बच्चाको आँखामा सेतो भाग देखिन्। यो समस्या बढ्दै गयो। दुई महिनापछि विमला माइती इचंगु नारायण पुगिन्, तर लकडाउनका कारण फर्किन सकिनन्। तीन महिनापछि उनकी दिदीले बच्चालाई राम्ररी नियाल्न सल्लाह दिइन्। दिदीको सल्लाह अनुसार विमला त्रिवि शिक्षण अस्पताल पुगिन्। त्यहाँ जाँच गर्दा मोतिबिन्दुको शंका गरियो। डाक्टरले आँखाको शल्यक्रिया सिफारिस गरे।

विमलाको छोराले आँखा देख्दैनन्, कान राम्रोसँग सुन्दैनन्, बोल्न सक्दैनन् र हिँड्न सक्दैनन्। पारिवारिक कलह बच्चाको स्वास्थ्य समस्या बढ्दै जाँदा सुरु भयो। विमलाको श्रीमान् नशामा डुब्न थाले। घरमा पैसा अभाव भयो। विमलाले बच्चा र श्रीमान् दुवैको हेरचाह गर्नुपर्‍यो। श्रीमानले रिसमा बच्चालाई पनि हान्ने प्रयास गरे। यो अवस्था देखेर विमलाले माइत गएर बस्न थालिन्। अहिले छोरा ६ वर्षको भइसकेको छ र उनलाई विशेष स्कुलमा राखिएको छ।

विमला आफैं बच्चालाई लिएर जान्छिन् र ल्याउँछिन्। स्कुलमा शारीरिक र मानसिक विकासमा ध्यान दिइन्छ। विमला छोराको स्कुल नजिकै केही घण्टा पार्ट टाइम काम गर्छिन्। उनले आशा व्यक्त गर्दै भनिन्, “बच्चाको भविष्य अलि सहज बनाउन सकिन्छ भन्ने आशा छ।”

छोरा अलिअलि हिँड्न खोजिरहेको छ, थेरापी जारी छ। आफ्नो सन्तानका कारण जतिसुकै कठिनाइहरू आए पनि एक आमा कहिल्यै निर्दयी बन्न सक्दिनन्। यही नियती विमलाको जीवनमा आएको छ।