अमेरिकामा कार्यरत एक नेपालीले आफ्नो मानसिक तनावलाई गाडीको इन्जिनमा देखिने ‘चेक–इन्जिन’ बत्तीसँग तुलना गरी आफ्नो समस्या पहिचान गर्ने प्रयास गरेका छन्। ग्यारेज सञ्चालक टेङ्गाले आफ्नी श्रीमतीले घर छाडेपछि भोगेको मानसिक पीडा र त्यसबाट बाहिरिन अपनाएका उपायहरू बारे आफ्ना साथीहरूसँग खुलेर कुराकानी गरेका छन्। अन्ततः टेङ्गा र उक्त नेपालीले आफ्ना भित्री पीडाहरूलाई स्वीकार गर्दै मानसिक स्वास्थ्य सुधारका लागि काउन्सिलिङ र उपचारको बाटो रोजेका छन्।
“मेरी बूढीले घर छाडी, म्यान!” टेङ्गाका मुखबाट यो कुरा कति सहज र फुत्तै निक्लियो, मानौँ ऊ मलाई जुगजुगदेखि चिन्थ्यो। म अचम्मित भएँ। हामी त त्यसै दिन मात्रै चिनिएका थियौँ। म त मेरो बूढो टोयोटा क्याम्रीको ड्यासबोर्डमा बलिरहने त्यो जिद्दी ‘चेक–इन्जिन’ बत्तीको समस्या समाधान गर्न ग्यारेज पुगेको थिएँ; कुनै अपरिचित मान्छेको पारिवारिक कथा सुनौँ भनेर हैन।
तर टेङ्गाले हुडमुनि टाउको घुसाएकै अवस्थामा, हातको रिन्चले कुनै नटबोल्ट कस्दै कुरा गर्न थाले। “अहो!” मेरो मुखबाट यत्ति मात्र निस्कियो। हाम्रो भाषामा कसैको दुःखमा मलम लगाउने थुप्रै मीठा र चिल्ला शब्दहरू छन्, तर यो विदेशी देशको अंग्रेजीमा मेरो त्यो ‘अहो!’ बासी पाउरोटीजस्तै कठोर र सुकेको सुनियो।
बाहिरको कठोर चिसोभन्दा ग्यारेजभित्र थोरै तातो थियो। देब्रे कुनामा बिजुलीको पुरानो हिटर चर्को आवाज निकालिरहेको थियो। भित्तामा झुन्ड्याइएको पुरानो रेडियोमा धिमी स्वरमा सत्तरीतिरको कुनै ब्लुज गीत बजिरहेको थियो, अर्कै युगको। जलिरहेको मोबिलको गन्हाउने गन्ध, रबरको गन्ध र कुनै कुनामा छर्किएको कडा ब्ल्याक कफीको बास्नाले ग्यारेजभित्र एउटा रमाइलो तर अजीब किसिमको वातावरण बनाएको थियो, जहाँ नयाँ मान्छे धेरै बेर टिक्न गाह्रो हुन्थ्यो।
