समाचार सारांश संपादकीय समीक्षा गरिएको। राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीको नेतृत्वमा रहेको सरकारसँग १८२ सांसदहरू छन् जुन झन्डै दुई तिहाइको बहुमत हो र यसले काम गर्न केही सहजता दिन सक्छ। नेपाली राजनीतिको भ्रष्ट कर्मचारीतन्त्र र गुटबन्दीले समृद्धिको यात्रामा बाधा पुर्याएको छ। राजनीतिक दलभित्र लोकतन्त्रलाई मजबुत बनाउन र कर्मचारीतन्त्रको पुनर्संरचना आवश्यक छ। यो पटकको प्रतिनिधिसभा सदस्य निर्वाचनमा राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीको पक्षमा अभूतपूर्व जनसमर्थन देखियो। २७५ सीटका लागि भएको निर्वाचनमा रास्वपाका १८२ उम्मेदवार विजयी भए। सानो चिन्ह “घण्टी”मा भोटको यो जनलहर नेपाली राजनीतिक इतिहासमा विशेष अपवाद होइन, तर यसपटक धेरैले फरक आशाका साथ एउटै चिन्हलाई रोजेका छन्। गत सात दशकमा यस्ता जनलहरहरू पटक–पटक हाम्रो स्मृतिमा ताजा छन्। यसपटक मतदाताहरूले रास्वपाको झोलामा यसरी धेरै मत दिए किनभने उनीहरू पुराना दलका अकर्मण्यता विरुद्ध नयाँ पुस्ताले विद्रोह गरेको देख्न चाहन्थे।
समुदायले सधैं राजनीति गर्ने नेता तथा नेतृत्वबाट अग्रसरता आशा गर्छ। नेतृत्व नगर्नेहरू चुनावमा हराउने नियम हो यो लोकतन्त्रको। यस नियमको पालना नहुँदा हुने आक्रोशले नवयुवामाझ विद्रोहको शुरुवात भयो र निर्वाचनमा यही साझा आक्रोशमा भरोसा राखेर मत दिइयो जुन परिणामका रूपमा आयो। अब झन्डै दुईतिहाइ बहुमत प्राप्त सरकारले के गर्ने होला भन्ने चासो सबैलाई छ। हाम्रो सामाजिक संरचना विविधता बोकेको छ र त्यसका अपेक्षाहरू पनि फरक–फरक छन्। यी अपेक्षाहरू पुरा गर्न राजनीतिक संस्कार र दक्ष कर्मचारीतन्त्र आवश्यक छन्। विगतमा जन्मेका र जगेडा गरिएका नेतृत्व संस्कृतिहरू सम्झनलायक छैनन्। ती बेथिति, दुरुशासन, भ्रष्टाचार, ठगी र अनियमितताका थुप्राहरूमा बसेर सुशासनको नारा लगाउन त सकिन्छ, तर समाजमा परिवर्तन आउँदैन। नेपाली राजनीतिक रंगमञ्चको पीडादायी यथार्थ यही हो।
दशकौंदेखि नेपाली राजनीति मुख्यतः वंशावली र जहानियाँ शासनका प्रतिनिधिहरू, भ्रष्टाचारमा लिप्त मध्यम वर्ग, बिचौलिया र दलालहरूको नियन्त्रणमा छ। ती पात्रहरूको राजनीतिक संस्कारलाई नबुझेर नेपाल राजनीतिलाई बुझ्न सकिँदैन। यो नबुझी राजनीतिक परिवर्तन गर्ने हिम्मत पनि कसरी हुने? बात सुरु गरौं ती राजनैतिक नेतृत्व जन्माउने संरचनाबाट जसले बेथिति र भ्रष्टाचारलाई संस्थागत बनाएको छ। आजसम्म अधिकांश नेपाली समाज आफ्नो आफन्त, चाकडी, आचरण तथा चलखेलको सङ्गीन जालोमा फसेको छ। यो संस्कार समाजका सबै तह र जत्थामा फैलिएको छ। सानो वा ठूलो, देखिने वा लुकेको, यो मुद्दा सबैसँग जोडिएको छ। दलहरूमा पनि यही संस्कार बिराजमान छ र फलस्वरूप दलहरूले नेतागिरी तथा कार्यकर्ताओ उत्पादन गर्ने संयन्त्रहरू चलाइरहेका छन्।
