केही सम्बन्धहरू अत्यन्तै आत्मीय हुन्छन्। यस्ता सम्बन्ध कहिल्यै टुच्चिएको छैन भनेर लाग्छ। तर मरणको आगोमा यो लागु हुँदैन। पर्वतको कुस्मा क्षेत्रकी मेघा केसी पनि आफ्नो कुकुरसँग यस्तै घनिष्ठ सम्बन्धमा थिइन्। कालो रंग र शरीरका केही भागमा खैरो रङ भएको उनको कुकुर उनको लागि प्राणप्रिय थियो। उनी कुकुरलाई ‘काली’ भनेर सम्बोधन गर्थिन्। माया भएर भन्दा समेत कहिलेकाहीं ‘कालु’ भन्थिन्। उनको लागि कुकुर निकै मलामी थियो, कालु। उनले सानैदेखि यो कुकुरालाई हुर्काएकी थिइन्। सामाजिक सञ्जालमा राखिएको केही वर्ष पुरानो फोटोमा काली निकै सानो देखिन्छ भने मेघा पनि त्यो समयमा अहिलेको तुलनामा धेरै नानी रेखिन्छिन्। चाडपर्वहरूमा कुकुरलाई टीका लगाइदिन्थिन्। र सधैं आफ्नो नजिक राख्थिन्।
तर, केही दिनअघि मात्र कालीले प्राण त्याग गर्यो। उनी घरमा नभएको अवस्थितिमा कुकुरको निधन भएको थियो। ११ वर्षदेखि साथ बिताएको कुकुरको मृत्युपछि मेघा निकै मर्माहत भइन्। किनभने उनले कुकुरलाई आफ्नै छोरी जस्तै हुर्काएकी थिइन्। उनको परिवारले पनि ११ वर्षको अवधिभर कालुलाई कहिल्यै दुख नदिएको, जे खान खोज्थ्यो दिएको, जहाँ जान इच्छा थियो त्यहाँ जान दिएको बताएका छन्।
छोरी समान मानेको कुकुरको मृत्युपछि मेघा पूर्ण विधि सम्पन्न गरी अन्त्येष्टि नै गरिन् र किरिया पनि बसिन्। उनले कुकुरको आत्माको शान्तिको लागि सेतो कपडा लगाइन्, बाली दियो र नुन बाराइन्। परिवारका सदस्यको मृत्यु जस्तो शोक सम्पूर्ण रुपमा मनाइन्। कुकुरले सुख-दुःखमा साथ दिएकोमा उनले ‘काली’लाई धन्यवाद दिएकी छिन्। मङ्गलबारसम्ममा कुकुरको मृत्युको तीन दिनको काज पनि पूरा गरिसकेकी छिन्। नेपालमा कुकुरको मृत्युपछि परिवारका सदस्यहरूले काज बसेको यो पहिलो घटना होइन। यसअघि पनि तुलसीपुर, मानपुरका शशीधर पौडेलले गत साउनमा नौ दिनसम्म किरिया बसेका थिए।
