Skip to main content

लेखक: space4knews

पेन्टागनको प्रतिबन्धित सूचीमा चिनियाँ प्राविधिक कम्पनीहरूको समावेशीकरणमा चीनको तीव्र प्रतिक्रिया

अमेरिकाले आफ्ना ठूला प्रविधि कम्पनीहरूलाई पेन्टागनको प्रतिबन्धित सूचीमा राखेपछि चीनले त्यसको कडा विरोध गरेको छ। पेन्टागनको नयाँ प्रतिबन्धित सूचीमा अलिबाबा, बाइडु, बीवाईडी र नियोलाई समेत चीनका शीर्ष प्रविधि तथा कार निर्माता कम्पनीहरूको रूपमा समावेश गरिएको छ। चिनियाँ वाणिज्य मन्त्रालयले अमेरिकी कदम तत्काल सच्याउन माग गर्दै अन्यथा कडा जवाफी कारबाही गर्ने चेतावनी जारी गरेको छ।

चीनले आफ्ना धेरै ठूला कम्पनीहरूलाई अमेरिकी रक्षा मन्त्रालय (पेन्टागन) ले प्रतिबन्धित सूचीमा राख्ने निर्णयप्रति असन्तुष्टि जनाएको छ। चिनियाँ वाणिज्य मन्त्रालयले शनिबार एक विज्ञप्ति जारी गर्दै अमेरिकाको यो कदमको कडा विरोध जनाएको हो। पेन्टागनले ती कम्पनीहरूले चिनियाँ सेनालाई सहयोग गरिरहेको आरोप लगाएको छ।

अमेरिकी रक्षा मन्त्रालयले गत सोमबार आफ्नो प्रतिबन्धित सूची अद्यावधिक गरेको थियो। यस नयाँ सूचिमा चीनका प्रमुख प्रविधि कम्पनीहरू समावेश छन्। यसमा इ-कमर्स जायन्ट अलिबाबा र इन्टरनेट सर्च इन्जिन प्रदायक बाइडु रहेका छन्। त्यसैगरी, प्रसिद्ध कार निर्माता कम्पनीहरू बीवाईडी र नियोलाई पनि सूचीमा राखिएको छ।

चिनियाँ वाणिज्य मन्त्रालयले अमेरिकालाई आफ्ना गलत अभ्यासहरू तुरुन्त बन्द गर्न आग्रह गरेको छ। मन्त्रालयले सम्बन्धित उपायहरू फिर्ता लिन र रचनात्मक तथा स्थिर चीन-अमेरिका सम्बन्ध स्थापना गर्न उचित बाटोमा फर्कन अनुरोध गरेको छ। यदि चिनियाँ कम्पनीहरूमाथि निष्पक्ष व्यवहार नगरिएमा बेइजिङले कडा र प्रभावकारी जवाफी कारबाही गर्ने चेतावनी पनि दिएको छ।

क्यानडाले एआई च्याटबोट नियमनका लागि नयाँ कानुन ल्यायो, विज्ञहरूले आलोचना गरे

क्यानडा सरकारले एआई च्याटबोटहरूलाई नियमन गर्ने नयाँ कानुनको मस्यौदा संसदमा दर्ता गरेको छ। गत फेब्रुअरीमा एक विद्यालयमा भएको गोलीकाण्डमा ९ जनाको मृत्यु भएपछि सरकारमाथि जनदबाब बढेको थियो। त्यस घटनाका मुख्य अभियुक्तले च्याटजीपीटीमा हिंसात्मक सन्देशहरू पठाएको खुलेपछि ओपनएआई कम्पनीले ती शङ्कास्पद सन्देशहरूबारे प्रहरीलाई जानकारी नदिएको स्वीकार गरेको थियो, जसले क्यानडामा ठूलो आक्रोश निम्त्याएको थियो। यस पृष्ठभूमिमा सरकारले बुधबार नयाँ विधेयक संसद्मा प्रस्तुत गरेको छ।

यस विधेयकले नयाँ डिजिटल नियामक निकाय स्थापना गर्ने प्रस्ताव गरेको छ। साथै क्यानडाले अस्ट्रेलियाको उदाहरणलाई अनुसरण गर्दै १६ वर्ष मुनिका बालबालिकाहरूका लागि सामाजिक सञ्जालमा प्रतिबन्ध लगाउने योजना पनि अघि सारेको छ। नयाँ कानुनअनुसार एआई च्याटबोटहरूले हानिकारक सामग्री खोज्ने प्रयोगकर्ताहरूको जोखिम कम गर्नुपर्नेछ। आत्महत्या जस्ता संवेदनशील विषयमा कुरा भएमा च्याटबोटहरूले तत्काल ‘क्राइसिस इन्टरभेन्सन’ सुविधा उपलब्ध गराउनुपर्ने व्यवस्था गरिएको छ।

क्यानडाका पहिचान तथा संस्कृति मन्त्री मार्क मिलरले सामाजिक सञ्जाल र एआई च्याटबोटलाई सुरक्षित बनाउन सरकारले यो कदम चालेको बताएका छन्। उनका अनुसार, ब्रिटिश कोलम्बियाको टम्बलर रिज विद्यालयमा भएको दुखद घटनाका १८ वर्षीय संदिग्धको अकाउन्टमा हिंसात्मक सामग्री देखिएपछि कम्पनीभित्रै चेतावनी (फ्ल्याग) लगाइएको थियो। तर, कम्पनीले प्रहरीलाई खबर नगरेको भन्दै मन्त्री मिलरले ओपनएआईलाई गम्भीर मानवीय गल्ती गरेको बताए।

उल्लेख्य छ कि यो प्रस्तावित कानुन ह्वाट्सएप वा सिग्नल जस्ता निजी म्यासेजिङ एपहरूमा लागू हुने छैन। यद्यपि, यो विधेयकलाई लिएर शिक्षाविद् र कानुनी विज्ञहरूले असन्तुष्टि जनाएका छन्। उनीहरूले यस कानुनमा कमजोर पक्षहरू (लुपहोल्स) रहेको र पूर्ण रूपमा कार्यान्वयन हुन लामो समय लाग्ने चेतावनी दिएका छन्। युनिभर्सिटी अफ टोरन्टोका सह-प्राध्यापक इभान लाइटले यस कानुन व्यवहारमा उपयोगी हुनेमा शङ्का व्यक्त गर्नुका साथै इन्टरनेट प्रतिबन्धहरू भीपीएनको माध्यमबाट सजिलै छल्न सकिने बताए।

यस कानुनबारे प्रविधि कम्पनीहरूले विभिन्न प्रतिक्रिया दिएका छन्। मेटाका प्रवक्ताले सामाजिक सञ्जालमा प्रतिबन्ध लगाउनु प्रतिकूल हुने बताएका छन् भने गुगलले बालबालिकाको अनलाइन सुरक्षा सुनिश्चित गर्न सरकारसँग सहकार्य गर्ने प्रतिबद्धता जनाएको छ। टिकटकले आफ्ना प्लेटफर्ममा सुरक्षा सेटिङहरू पहिल्यै रहेको र अभिभावकहरूले ‘फ्यामिली पेयरिङ’ मार्फत त्यसको व्यवस्थापन गर्न सक्ने बताएको छ। ओपनएआईले पनि क्यानडाली अधिकारीहरूलाई समयमा सूचना नदिएकोमा माफी मागिसकेको छ।

स्विट्जरल्यान्डले पेनाल्टी गोलबाट कतारविरुद्ध अग्रता बनायो

फिफा विश्वकप २०२६ अन्तर्गतको खेलमा स्विट्जरल्यान्डले कतारविरुद्ध प्रारम्भिक अग्रता लिएको छ। खेलको १७ औं मिनेटमा ब्रेल एम्बोलोले पेनाल्टीमार्फत गोल गर्दै स्विट्जरल्यान्डलाई अग्रमा ल्याएका हुन्। कतारका गोलकिपर महमूद अबुनादाले डिबक्सभित्र विपक्षी खेलाडीलाई लडाएपछि स्विट्जरल्यान्डले पेनाल्टी अवसर पाएको थियो।

३१ जेठ, काठमाडौं। फिफा विश्वकप २०२६ को पाँचौं खेलमा स्विट्जरल्यान्डले कतारविरुद्ध सुरुवाती अग्रता बनाएको छ। क्यालिफोर्नियाको सान फ्रान्सिस्को बे एरिया रंगशालामा जारी खेलको १७ औं मिनेटमा ब्रेल एम्बोलोले पेनाल्टी मार्फत गोल गर्दै स्विट्जरल्यान्डलाई अग्रता दिलाएका हुन्। पेनाल्टी बक्स भित्र कतारका गोलकिपर महमूद अबुनादाले विपक्षी खेलाडीलाई लडाउनुले स्विट्जरल्यान्डलाई पेनाल्टी प्राप्त भएको थियो। सो अवसरमा एम्बोलोले सहजै गोल गरेका थिए।

विश्वकप २०२६: फुटबलले अमेरिकालाई ‘तोड्ने’ कि जोड्ने?

लेखक, चोल कासापोलू भूमिका, बीबीसी विश्व सेवा प्रकाशित १३ जुन २०२६, ११:१४ +०५४५ यो हप्ताको मुख्य चर्चा धेरैजसो अमेरिकीहरूको ध्यान बास्केटबल खेलमा केन्द्रित छ। न्यूयोर्क निक्सले आधा शताब्दीभन्दा बढीपछि पहिलो पटक एनबीएका फाइनल जित्ने कि नजित्ने भन्ने विषयमा लाखौं जनाको चासो रहेको छ। तर लस एन्जलसको मध्य भागमा रहेको एउटा स्पोर्ट्स बारको कुनामा अमेरिकी झण्डाले छोपिएको टेबलमा भेला भएका “अमेरिकन आउटलज” भन्ने फुटबलप्रेमीहरूको ध्यान बास्केटबलतर्फ छैन। अमेरिकी जर्सी लगाएका र झण्डामा बसेका यी फुटबल ‘सूपरफ्यान’हरू विश्वकपअघि अमेरिका र जर्मनीबीचको अन्तिम मैत्रीपूर्ण खेल हेर्न भेला भएका हुन्। “यो क्षणमा फुटबल मेरो लागि जीवन हो,” आफ्नी छोरीहरूसँगै त्यहाँ पुगेका किर्क लोबो भन्छन्। “तर वास्तवमा म त्यो परिवेशमा हुर्किएका होइन जहाँ फुटबल मन पराइन्थ्यो।” धेरैजसो अमेरिकीहरू जस्तै किर्क पनि बास्केटबल वरिपरि हुर्किएका थिए। फुटबलप्रतिको उनको रुचि रमाइलोका लागि खेल्ने क्रममा र क्रिस्टियानो रोनाल्डो जस्ता विश्व प्रसिद्ध स्टारहरूकै कारण उत्पन्न भएको हो। अर्का फुटबल समर्थक डेनी मेडिनाका लागि फुटबल कहिल्यै प्रमुख प्राथमिकता रहेन। तर लिओनेल मेस्सी र किलियन एम्बाप्पेको कारण उनलाई त्यो दिशामा आकर्षण लाग्यो। “धेरै अमेरिकीहरू बास्केटबल, बेसबल वा अन्य अमेरिकी खेल खेल्छन् किनभने हाम्रा प्राथमिक विद्यालयहरूले यी खेलहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्छन्,” डेनी भन्छन्। “धेरै खेलाडीहरू त त्यस्ता प्रतियोगितामा भाग लिन्छन् जहाँबाट राम्रो आम्दानी गर्न सकियोस्।” विश्वकपले देखाएको सम्भाव्यता फिफाले सन् २०२६ को विश्वकप संयुक्त राज्य अमेरिका, मेक्सिको र क्यानडामा आयोजना गर्न जिम्मा दिँदा आर्थिक लाभलाई पनि मुख्य आधार बनाएको थियो। अर्बौं डलरका प्रसारण र प्रायोजन सम्झौताले यसलाई विश्वकै सबैभन्दा व्यावसायिक र फाइदाजनक प्रतियोगिता बनाउँछ, र फिफाले यस वर्ष मात्रै करिब ९ अर्ब डलर कमाउने अपेक्षा गरेको छ। मे महिनामा फिफा अध्यक्ष जानी इन्फन्टीनोले अमेरिकामा फुटबलको आर्थिक सम्भावनामा उत्साह व्यक्त गर्दै यसले लगानीकर्ताहरुलाई खर्बौं डलरको आर्थिक वृद्धिको अवसर दिने बताएका थिए। आगामी हप्ताले यो खेल र व्यावसायिक कार्यक्रमले अमेरिकामा आफ्नो प्रभाव जमाउँछ कि आयोजनाका लागत र राजनीति कारण प्रतियोगिता जोखिममा पर्न सक्छ भन्ने निर्णय गर्नेछ। पूर्वाधार र राजनीतिक चुनौतीहरूका बाबजुद, केही हप्तामा फुटबलले अमेरिकामा कस्तो प्रभाव पार्छ भन्ने कुरा स्पष्ट हुनेछ।

१० लाख बालबालिकाको परीक्षणमा १ लाखमा कुपोषण पत्ता लागेको छ

सरकारद्वारा सञ्चालन गरिएको राष्ट्रिय पोषण लेखाजोखा अभियानअन्तर्गत देशभरिका १८ हजार ३०९ बालबालिकामा शीघ्र कडा कुपोषण फेला परेको छ। स्वास्थ्य सेवा विभागका अनुसार अभियानको समयमा १० लाख ३५ हजार २०१ बालबालिकाको पोषण अवस्था परीक्षण गरिएको थियो। कडा शीघ्र कुपोषण भएका बालबालिका सबैभन्दा धेरै मधेश प्रदेशमा आठ हजार ३८० जना पाइएका छन्। ३० जेठ, काठमाडौं।

सरकारले सञ्चालन गरेको ‘राष्ट्रिय पोषण लेखाजोखा अभियान’ मा करिब १८ हजार बालबालिका शीघ्र कडा कुपोषणका कारण प्रभावित देखिएका छन्। स्वास्थ्य तथा खाद्य स्वच्छता मन्त्रालयले बालबालिकाहरूको पोषण अवस्थाको बोध गर्न यो अभियान सञ्चालन गरेको हो। उक्त अभियानको तथ्याङ्क सार्वजनिक गर्दै स्वास्थ्य सेवा विभागका पोषण शाखा प्रमुख लिलाविक्रम थापाले १८ हजार ३०९ बालबालिकामा कडा शीघ्र कुपोषण भएको जानकारी दिएका छन्।

उनका अनुसार, अभियानमा परीक्षण भएका १० लाख ३५ हजार २०१ बालबालिकामध्ये १८ हजार ३०९ जना शीघ्र कुपोषित रहेका छन्। त्यस्तै, ८८ हजार २०५ बालबालिकामा शीघ्र कुपोषण पाइएको पोषण शाखा प्रमुख थापाले जानकारी दिएका छन्।

कडा शीघ्र कुपोषण सबैभन्दा बढी मधेश प्रदेशमा आठ हजार ३८०, लुम्बिनी प्रदेशमा तीन हजार १५, सुदूरपश्चिम प्रदेशमा एक हजार ७५८, कोशी प्रदेशमा एक हजार ५९०, कर्णाली प्रदेशमा एक हजार ५०३, बागमती प्रदेशमा एक हजार ४०१ र गण्डकी प्रदेशमा ६६२ बालबालिकामा देखिएको छ। कडा शीघ्र कुपोषित बालबालिका ख्याउटे र करङ्ग हुने प्रकारका हुन्छन्, उनले बताए।

इरान र अमेरिका बीच शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने मिति स्पष्ट नभएको

३० जेठ, काठमाडौं। इरानको विदेश मन्त्रालयले अमेरिका र इरानबीच आइतबार नै शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर नहुने स्पष्ट पारेको छ। विदेश मन्त्रालयका प्रवक्ता इस्माइल बघाईले सम्झौता आगामी केही दिनभित्र हुन सक्ने भए पनि अहिलेसम्म मिति निश्चित नभएको बताएका छन्। यसअघि पाकिस्तानी प्रधानमन्त्री शहबाज शरीफले २४ घण्टाभित्रै सम्झौता हुन सक्ने र अनलाइनमार्फत हस्ताक्षर हुने दाबी गरेका थिए।
युद्ध अन्त्य गर्ने मात्र उद्देश्य, आणविक मुद्दामा पछि छलफल गर्ने प्रवक्ता बघाईका अनुसार पाकिस्तानको मध्यस्थतामा तयार भइरहेको यो सम्झौताको मुख्य उद्देश्य हाल जारी युद्धको अन्त्य गर्नु हो। यसमा तत्काल आणविक मुद्दामा कुनै छलफल हुने छैन। अमेरिकाले आफ्नो अडान बारम्बार परिवर्तन गरिरहेका कारण सम्झौतालाई लिएर अझै सावधानी अपनाउनुपर्छ भनी इरानले बताएका छन्।
अर्कोतर्फ, इरानी विदेशमन्त्री अब्बास अराघचीले दुवै देश सम्झौतामा निकै नजिक पुगेको उल्लेख गर्दै सम्झौताका सर्तहरूबारे अनुमान नलगाउन मिडियालाई आग्रह गरेका छन्। उनले १४ जुनमा जेनेभामा सम्झौता हुने भन्ने खबरलाई समेत खारेज गरेका छन्। प्राप्त जानकारीअनुसार, यो अन्तिम शान्ति सम्झौता हुनेछैन। सुरुमा दुवै देशले एक समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर गर्नेछन्। त्यसपछि आगामी ६० दिनसम्म प्राविधिक चरणको वार्ता हुनेछ, जसमा आणविक कार्यक्रम, प्रतिबन्ध फुकुवा र होर्मुज स्ट्रेटको सञ्चालनबारे विस्तृत छलफल हुनेछ।
होर्मुज स्ट्रेट र पानीजहाजमाथिको आक्रमणले तनाव बढाएको छ र सम्भावित सम्झौताको चर्चा भइरहँदा पनि होर्मुज स्ट्रेटको सुरक्षा र नियन्त्रणलाई लिएर विवाद कायमै रहेको छ। इरानी सेनाले उक्त स्ट्रेटमा आफ्नो पूर्ण नियन्त्रण रहेको दाबी गरेको छ। विदेशमन्त्री अराघचीले सम्झौतापछि होर्मुज स्ट्रेट पहिलेको जस्तो नहुने र पानीजहाजहरूका लागि नयाँ नियम र सेवा शुल्क लागू हुन सक्ने सङ्केत गरेका छन्। इरानी संसदले यसको व्यवस्थापनका लागि नयाँ कानुनसमेत तयार गरिरहेको छ।
यसैबीच, होर्मुज हुँदै जाने भारतीय पानीजहाजमाथि आक्रमणले कूटनीतिक तनाव बढाएको छ। अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पले इरानले भारतीय जहाजमा ड्रोन आक्रमण गर्न खोजेको र त्यसलाई अमेरिकी सेनाले विफल पारेको दाबी गरेका छन्। युरेनियम लुकाएको आरोप र इरानको आन्तरिक मतभेदबारेका अमेरिकी गुप्तचर रिपोर्टलाई उद्धृत गर्दै सञ्चारमाध्यमहरूले जनाएअनुसार, इरानले इस्फान आणविक केन्द्रमा रहेको उच्च संवर्द्धित युरेनियमको भण्डारलाई अमेरिकी नियन्त्रणबाट बचाउन सुरुङहरू ढालेर विस्फोटक माइनहरू राखेको छ।
इरानभित्र पनि यो सम्झौतालाई लिएर मतभेद छन्। इरानका कट्टरपन्थी गुटहरूले होर्मुज स्ट्रेट खोल्न र अमेरिकालाई छुट दिन कडा विरोध गरिरहेका छन्। इरानका प्रधानन्यायाधीश लगायतका शीर्ष अधिकारीहरूले अमेरिकाप्रति कुनै विश्वास नरहेको बताएका छन् भने धर्मगुरुहरूले वार्ता टोलीलाई देशका सर्वोच्च नेताको निर्देशनबाहिर नजान चेतावनी दिएका छन्।
दुवै देशलाई चाहिएको छ ‘जित’। इरानले रोक्का रहेको आफ्नो अर्बौं डलरको सम्पत्ति फुकुवा हुने अपेक्षा गरेको छ। यद्यपि अमेरिकी उपराष्ट्रपति जेडी भेन्स र अन्य अधिकारीहरूले भनेका छन् कि इरानले आफ्ना सबै दायित्व पूरा नगरेसम्म कुनै आर्थिक राहत पाउनु छैन। अन्तर्राष्ट्रिय राजनीतिका विश्लेषकहरूका अनुसार अमेरिका र इरान दुवै यस सम्झौतालाई आफ्नो घरेलु राजनीतिमा ‘जित’को रूपमा प्रस्तुत गर्न चाहन्छन्। ट्रम्प होर्मुज स्ट्रेट खुला भएको देखाउन चाहन्छन् भने इरान अमेरिकी प्रतिबन्ध हटेको देखाउन चाहन्छ। ह्वाइट हाउसले सम्झौता छिट्टै हुने विश्वास व्यक्त गरेको भए पनि सर्तहरूसँग सम्बन्धित संशय अझै बाँकी छ।

जब विश्वकपले सम्पूर्ण राष्ट्रलाई रुवायो

सन् १९५० को विश्वकप फुटबलको अन्तिम खेलमा उरुग्वेले आयोजक ब्राजिललाई २–१ गोल अन्तरले पराजित गर्दै ऐतिहासिक उपाधि जितेको थियो। ब्राजिलले मारकाना रंगशालामा बेहोरेको सो अप्रत्याशित हारपछि आफ्नो परम्परागत सेतो जर्सी परिवर्तन गरी नयाँ पहेँलो जर्सी प्रयोग गर्न थालेको थियो। बुबालाई निराश देखेपछि नौ वर्षीय बालक पेलेले भविष्यमा आफ्नो देश ब्राजिललाई विश्वकप जिताउने दृढ सङ्कल्प गरेका थिए। १६ जुलाई १९५०, रियो दे जेनेरियोमा घाम झुल्किसकेको थियो। समुद्र किनारका सडकहरू असाधारण रूपमा व्यस्त थिए। मानिसहरू एउटै दिशातर्फ बगिरहेका थिए, माराकाना रंगशाला। कसैको हातमा ब्राजिलको झन्डा थियो। कसैले अनुहारभरि राष्ट्रिय रङ पोतेका थिए। कोही छोराछोरीलाई काँधमा बोकेर आएका थिए। त्यो दिन ब्राजिलमा केवल एउटा फुटबल खेल मात्र हुँदैनथ्यो। एउटा राष्ट्रले आफ्नो सपना पूरा गर्न लागेको विश्वास गरिरहेको थियो।

माराकाना रंगशाला त्यसबेला विश्वकै सबैभन्दा ठूलो फुटबल रंगशालामध्ये एक मानिन्थ्यो। आधिकारिक रूपमा १ लाख ७३ हजारभन्दा बढी दर्शक उपस्थित थिए, तर विभिन्न ऐतिहासिक विवरणहरूमा त्यहाँ झण्डै दुई लाख मानिस रहेको उल्लेख पाइन्छ। आजसम्म पनि त्यो विश्वकप इतिहासकै सबैभन्दा ठूलो दर्शक उपस्थितिमध्ये एक मानिन्छ। ब्राजिल विश्व च्याम्पियन बन्न केवल एक खेल टाढा थियो। तर केही घण्टापछि त्यही रंगशालाले विश्व फुटबल इतिहासकै सबैभन्दा पीडादायी कथामध्ये एक जन्माउँदै थियो, जुन ब्राजिलियन समर्थकले कल्पना समेत गरेको थिएन। एउटा राष्ट्रको सपना दोस्रो विश्वयुद्ध समाप्त भएको पाँच वर्ष मात्र भएको थियो। संसार पुनर्निर्माणको यात्रामा थियो। ब्राजिल पनि आफूलाई आधुनिक, शक्तिशाली र आत्मविश्वासी राष्ट्रका रूपमा संसारसामु प्रस्तुत गर्न चाहन्थ्यो।

विश्वकप आयोजना गर्नु त्यसका लागि केवल खेलकुद कार्यक्रम थिएन, राष्ट्रिय प्रतिष्ठाको विषय पनि थियो। रियो दे जेनेरियोमा बनाइएको विशाल माराकाना रंगशाला त्यसको प्रतीक थियो। हजारौँ मजदुरको पसिना र राष्ट्रिय गौरवको आकांक्षाले निर्माण गरिएको त्यो रंगशाला ब्राजिलको भविष्यको प्रतिमूर्ति जस्तै थियो। त्यसमाथि, ब्राजिलको टोली शानदार लयमा थियो। अन्तिम राउण्डमा चार टोलीबीच राउण्ड रोबिनका आधारमा प्रतिस्पर्धा गराइएको थियो। त्यो विश्वकप मात्र फाइनल नभएको एक मात्र विश्वकप थियो। स्वीडेनलाई ७–१ र स्पेनलाई ६–१ ले हराएपछि देशभर उत्सवको माहोल बनेको थियो। अन्तिम खेलमा उरुग्वेविरुद्ध बराबरी भए पनि ब्राजिल विश्व च्याम्पियन बन्ने थियो। त्यसैले धेरै समर्थकले उपाधि लगभग निश्चित भइसकेको ठानेका थिए।

तर फुटबललाई भविष्यवाणी मन पर्दैन। उरुग्वे: जसलाई कसैले गम्भीरतापूर्वक लिएन ब्राजिलको उत्सवको छायाँमा उरुग्वे चुपचाप तयारी गरिरहेको थियो। सन् १९३० को पहिलो विश्वकप विजेता राष्ट्र भए पनि त्यो दिन उनीहरूलाई धेरैले बाहिरी टोलीका रूपमा मात्र हेरेका थिए। उरुग्वेका कप्तान ओबदुलियो वरेला भने फरक सोचिरहेका थिए। ऐतिहासिक विवरणहरूका अनुसार खेलअघि उनले आफ्ना खेलाडीहरूलाई भीडको आकार होइन, मैदानमा भएका खेलाडीहरूलाई हेर्न आग्रह गरेका थिए। लाखौँको दबाबबीच उनले टोलीलाई मानसिक रूपमा शान्त राख्ने प्रयास गरे। उनीहरूलाई थाहा थियो, संसार ब्राजिलको जितको प्रतीक्षा गरिरहेको छ।

फुटबलसम्बन्धी वेबसाइट द फुटबल टाइम्समा प्रकाशित एक विश्लेषणअनुसार ब्राजिलले गोल गरेपछि वरेलाले रेफ्रीसँग गरेको बहस नियम परिवर्तन गराउने प्रयासभन्दा पनि खेलको लय तोड्ने र घरेलु समर्थकहरूको उत्साहलाई केही समयका लागि शान्त पार्ने मनोवैज्ञानिक रणनीति थियो। उक्त विश्लेषणमा यसलाई विश्वकप इतिहासकै सबैभन्दा चतुर नेतृत्वपूर्ण क्षणहरूमध्ये एक मानिएको छ। तर कहिलेकाहीँ इतिहास सबैभन्दा अप्रत्याशित पात्रले लेख्छ। जब माराकाना उत्सवमा बदलियो खेलको पहिलो हाफ गोलरहित बराबरीमा सकियो। ब्राजिलियन समर्थकहरूलाई चिन्ता थिएन। त्यो समय बराबरी पनि पर्याप्त थियो। दोस्रो हाफ सुरु भएको दुई मिनेटमै ब्राजिलका फ्रियासाले गोल गरे। माराकाना विस्फोट भयो। झण्डै दुई लाख मानिसको गर्जनले रंगशाला नै हल्लिएको जस्तो लाग्थ्यो। झण्डा फहरिए। गीत गुञ्जिए। अपरिचित मानिसहरू एकअर्कालाई अँगालो हालेर खुशी साट्न थाले।

कतिपय समर्थकले खेल सकिनुअघि नै उपाधिको उत्सव सुरु गरिसकेका थिए। ब्राजिल अब केही बेरमै विश्व च्याम्पियन बन्ने बाटोमा थियो। कम्तीमा त्यतिबेलासम्म सबैले त्यही सोचेका थिए। एउटा कप्तानको धैर्य ब्राजिलको गोलपछि उरुग्वे दबाबमा परेको थियो। तर कप्तान वरेला शान्त थिए। विभिन्न स्रोतहरूका अनुसार उनले रेफ्रीसँग केही समय बहस गरे र खेलको गति रोक्न खोजे। धेरै इतिहासकारले यसलाई मनोवैज्ञानिक रणनीतिका रूपमा व्याख्या गरेका छन्।

उनको उद्देश्य आफ्ना खेलाडीहरूलाई पुनः व्यवस्थित हुने समय दिनु थियो। फुटबल कहिलेकाहीँ केवल खुट्टाको खेल हुँदैन। यो धैर्य, नेतृत्व र मानसिक बलको पनि खेल हो। जब सन्नाटा सुरु भयो ६६औँ मिनेटमा जुआन स्कियाफिनोले उरुग्वेका लागि बराबरी गोल गरे। रंगशालाको वातावरण अचानक बदलियो। पहिले जस्तो उत्साह बाँकी थिएन। ब्राजिल अझै पनि बराबरीले विश्व च्याम्पियन बन्ने अवस्थामा थियो, तर पहिलो पटक समर्थकहरूको अनुहारमा डर देखिन थाल्यो। फुटबलमा कहिलेकाहीँ एउटा गोलले मात्र होइन, एउटा भावनाले पनि खेल बदल्छ। ७९औँ मिनेट: जसले इतिहास बदल्यो खेल सकिन करिब ११ मिनेट बाँकी थियो। उरुग्वेका अल्सिदेस घिगिया दायाँ विंगबाट बल लिएर अघि बढे। ब्राजिलका रक्षकहरू क्रस आउने प्रतीक्षामा थिए। गोलरक्षक मोइसिर बार्बोसा पनि त्यही अनुमानमा थिए। तर घिगियाले अप्रत्याशित निर्णय लिए। उनले पास दिएनन्। उनले पोस्टतर्फ सिधै प्रहार गरे। बल जालीभित्र पुग्यो। उरुग्वे २–१ ले अघि बढ्यो। त्यसपछि माराकाना रंगशाला लगभग मौन बन्यो। वर्षौंपछि घिगियाले एउटा प्रसिद्ध टिप्पणी गरेका थिए, ‘माराकानालाई मौन बनाउन सफल तीन जना मात्र छन्, पोप, फ्र्यांक सिनात्रा र म।’ फिफियासँगको अन्तर्वार्तामा घिगियाले आफ्नो गोलपछि माराकाना पूर्ण रूपमा मौन बनेको स्मरण गर्दै यो भनाइ व्यक्त गरेका थिए।

अन्तिम सिटी। खेल सकियो। उरुग्वे विश्व च्याम्पियन बन्यो। ब्राजिल पराजित भयो। समर्थकहरू स्तब्ध थिए। कसैले रोए। कसैले टाउको समाते। धेरै मानिसहरू केही नबोली रंगशालाबाट बाहिरिए। त्यो दिनलाई पछि एउटा नाम दिइयो, ‘माराकानाजो’। अर्थात्, ‘माराकानाको ठूलो आघात।’ आज पनि धेरै इतिहासकारले त्यसलाई खेलकुद इतिहासकै सबैभन्दा ठूलो सामूहिक निराशामध्ये एक मान्छन्। बार्बोसा: एउटा मानिसले बोकेको राष्ट्रको पीडा हरेक ठूलो हारपछि एउटा पात्र इतिहासमा छुट्टिन्छ। सन् १९५० मा त्यो पात्र थिए, गोलरकिपर मोइसिर बार्बोसा। उरुग्वेका खेलाडी अल्सिदेस घिगियाको गोल रोक्न नसकेको कारण उनलाई वर्षौँसम्म आलोचना गरियो। उनीमाथि अन्यायपूर्ण रूपमा हारको प्रतीकको छाप लाग्यो। दशकौँपछि उनले पीडासाथ भनेका थिए, ‘ब्राजिलमा सबैभन्दा ठूलो सजाय ३० वर्षको जेल हो। तर मैले आफूले नगरेको अपराधको सजाय जीवनभर भोगेँ।’ फुटबलको भावनात्मक मूल्य कति ठूलो हुन सक्छ भन्ने उदाहरणका रूपमा बार्बोसाको कथा आज पनि सुनाइन्छ।

हारबाट जन्मिएको पहेँलो जर्सी आज ब्राजिलको पहेँलो जर्सी विश्व फुटबलकै सबैभन्दा चिनिने प्रतीकमध्ये एक हो। पेलेदेखि नेयमारसम्मका महान खेलाडीहरूले यही जर्सी लगाएर इतिहास रचेका छन्। तर धेरैलाई थाहा नहुन सक्छ, यो जर्सी एक हारको परिणाम हो। सन् १९५० को विश्वकपमा ब्राजिलले सेतो जर्सी लगाएर खेलेको थियो। तर माराकाना रंगशालामा उरुग्वेसँगको अप्रत्याशित हारपछि त्यो जर्सी राष्ट्रिय निराशासँग जोडियो। त्यसपछि नयाँ राष्ट्रिय पहिचान खोज्ने बहस सुरु भयो। स्कोरकीटमा प्रकाशित ‘द स्टोरी बिहाइन्ड १९७० वर्ल्ड कप जर्सी डिजाइन स्टोर’ अनुसार कोरेइओ दा मान्हा पत्रिकाले १९५३ मा नयाँ जर्सी डिजाइनका लागि राष्ट्रिय प्रतियोगिता आयोजना गरियो। प्रतियोगिताको सर्त थियो, ब्राजिलको झन्डाका चारै रङ जर्सीमा समावेश हुनुपर्छ। द गार्डियनमा प्रकाशित एक लेखका अनुसार सयौँ डिजाइनमध्ये युवा चित्रकार अल्दिर गार्सिया श्लीको प्रस्ताव छनोट भयो। उनले पहेँलो जर्सी, हरियो किनारा, निलो सट्र्स र सेतो मोजाको संयोजन तयार गरेका थिए। पहेँलो रङ आकर्षक, उज्यालो र राष्ट्रिय झन्डाको प्रमुख रङ भएकाले त्यसलाई मुख्य रूपमा प्रयोग गरिएको थियो। नयाँ जर्सी पहिलोपटक १९५४ मा मैदानमा देखियो। विडम्बना के छ भने, आज विश्व फुटबलको सबैभन्दा चर्चित बनेको सो जर्सीमध्ये एक मानिने ‘क्यानारिन्हो’ वास्तवमा सन् १९५० को हार र राष्ट्रिय पीडाको सम्झना हो।

एक रोइरहेको बालक माराकानाजोको दिन ब्राजिलमा नौ वर्षको एउटा बालक पनि रोइरहेको थियो। पछि फुटबल सम्राट बनेका पेलेले आफ्ना अन्तर्वार्ता र संस्मरणहरूमा सम्झँदै भनेका थिए, ‘आफ्ना बुबालाई निराश देखेपछि एक दिन ब्राजिललाई विश्वकप जिताउने सपना देखेको थिए।’ उनले माराकानाजोको दिन अझै मानसपटलमा रहेको सुनाउँछन्। आठ वर्षपछि, १७ वर्षको उमेरमा, उनले स्विडेनमा विश्वकप जित्दै विश्व फुटबलको इतिहास बदलिदिए। कहिलेकाहीँ एउटा हारले भविष्यको महानताको बीउ रोप्छ। किन आज पनि यो कथा जीवित छ? विश्वकपमा धेरै उलटफेर भएका छन्। तर माराकानाजो फरक छ। किनभने यो केवल फुटबलको कथा होइन। यो आशाको कथा हो। यो अत्यधिक आत्मविश्वास र धैर्यको कथा हो। यो लाखौँ मानिसले एउटै सपना देखेको र केही मिनेटमै त्यो सपना टुटेको कथा हो। ब्राजिलले त्यसपछि पाँच पटक विश्वकप जित्यो। उरुग्वेले पनि आफ्नो गौरवशाली इतिहास कायम राख्यो। तर १६ जुलाई १९५० को त्यो दिउँसो आज पनि विश्व फुटबलको सामूहिक स्मृतिमा जीवित छ। किनकि कहिलेकाहीँ खेलको सबैभन्दा ठूलो कथा ट्रफी जित्ने टोलीको मात्र हुँदैन। कहिलेकाहीँ त्यो कथा हार, आँसु र त्यसबाट जन्मिएको नयाँ आशाको पनि हुन्छ।

ब्राजिल र मोरक्कोको भिडन्त, स्कटल्यान्ड र हाइटी उत्साहित

कतार विश्वकप २०२२ मा ब्राजिलको यात्रा क्वार्टरफाइनलसम्म पुगेर रोकिएको थियो। टोली क्रोएसिया विरुद्ध स्तब्ध बन्यो। त्यसको चार वर्षअघि रुसमा पनि ब्राजिल अन्तिम आठमै रोकिएको थियो। यसपालि ब्राजिल विगतका संस्करणमा गरेका गल्ती सुधार गर्न चाहन्छ।

फिफा विश्वकप २०२६ अन्तर्गत आइतबार बिहान ३:४५ बजे समूह चरणको खेलमा ब्राजिल र मोरक्को भिड्नेछन्। चोटका कारण ब्राजिलका स्टार खेलाडी नेइमार आइतबार मोरक्कोविरुद्ध हुने खेलमा मैदान बाहिर रहन सक्ने सम्भावना बलियो छ। समूह ‘सी’ को अर्को खेलमा ५२ वर्षपछि विश्वकपमा फर्किएको हाइटीले आइतबार बिहान स्कटल्यान्डसँग प्रतिस्पर्धा गर्नेछ।

मेटलाइफ रंगशालामा, जुन अमेरिकाको न्यु जर्सीमा रहेको छ, हुने खेल नेपाली समयअनुसार आइतबार बिहान ३:४५ बजे सुरु हुनेछ। ब्राजिलले विश्वकपका सबै संस्करणमा सहभागिता जनाएको छ र १ सय १४ मध्ये ७४ खेलमा विजय हासिल गरेको छ। यद्यपि, २४ वर्ष भइसक्यो, ब्राजिलले विश्वकपको उपाधि जित्न सकेको छैन।

स्कटल्यान्ड र हाइटीबीचको खेल नेपाली समय अनुसार आइतबार बिहान ६:४५ बजे सुरु हुनेछ। हाइटी ५२ वर्षपछि विश्वकपमा फर्किएको छ र यस पटक आफ्नै महादेशमा भइरहेको विश्वकपमा पहिलो अनुभवलाई सुधार्ने लक्ष्यमा छ। स्कटल्यान्ड नवौं पटक विश्वकप खेल्दैछ र यसपटक नकआउट चरण प्रवेश गर्ने लक्ष्यमा छ।

महिलाहरूले खेल क्षेत्रमा संलग्न हुन पढाइ र जागिर सँगसँगै गर्नुपर्छ

‘खेल क्षेत्रमा संलग्न हुन महिलाहरूले पढाइ र जागिर सँगै गर्नुपर्छ’ प्रकाशित १३ जून २०२६, १४:०८ +०५४५ महिला खेलाडीहरूले राम्रो तालिमसहित पढाइमा ध्यान दिएर जागिर पाएमा खेलमा दीर्घकाल टिक्न सजिलो हुने कबड्डीकी राष्ट्रिय कप्तान मानमती विष्टले बताएकी छन्। “धनी परिवारका मानिसहरूले त कबड्डी खेल्दैनन्। गरिबका छोराछोरी खेतमा काम गरेकाले बलिया हुन्छन् र खेलमा पनि राम्रो प्रदर्शन गर्छन्। विभिन्न कुराहरूका लागि पैसा आवश्यक परेकोले पढाइ निरन्तरता दिँदै जागिर पाए राम्रो हुन्छ,” कप्तान मानमती विष्टले भनिन्। भर्खरै चीनमा सम्पन्न एशियन बीच गेम्समा नेपाली टोलीले कास्य पदक जितेको थियो। कप्तान मानमती विष्टको कबड्डी यात्रा कसरी सुरु भयो र यो खेलमा संलग्न हुँदा उनीहरूले के कस्ता चुनौतीहरू सामना गरे? हेर्नुहोस् सृजना श्रेष्ठले तयार गरेको यो भिडियोमा।

विराटनगरमा नेपाली कांग्रेसको इतर समूहको भेला, को-को सहभागी हुनेछन्?

३० जेठ, विराटनगर। नेपाली कांग्रेसको संस्थापन इतर समूहले पार्टीभित्र एकताका लागि दबाब सिर्जना गर्न विराटनगरमा आइतबार बृहत् भेला आयोजना गर्दैछ। नेपाली कांग्रेस कोशी प्रदेश समितिका महामन्त्री भूपेन्द्र राईले पार्टीलाई एकढिक्का बनाउन शीर्ष नेताहरूको उपस्थितिमा भेला हुन लागेको जानकारी दिए। उनले कांग्रेस कमजोर हुँदा मुलुकको राष्ट्रियता र सार्वभौमसत्तामाथि नै प्रश्न उठिरहेको बताउँदै पार्टीलाई एकढिक्का बनाउन आवश्यक दबाब सिर्जना गर्ने उद्देश्यले भेलाको आयोजना हुन लागेको बताए।

भेलामा प्रमुख अतिथिका रूपमा डा. शेखर कोइराला रहने तयारी गरिएको छ। उनीबाहेक कांग्रेसमा अन्य शीर्ष नेताहरू पूर्वउपसभापति विजयकुमार गच्छदार, पूर्वमहामन्त्रीहरू कृष्णप्रसाद सिटौला र डा. शशांक कोइराला पनि सहभागी हुने बताइएको छ। यसैले भेलामा निवर्तमान सभापति शेरबहादुर देउवा, कोइराला र सिटौला पक्षका प्रदेशभरीकै नेताकार्यकर्ता डाँकिएको इतर पक्षका नेताहरू बताउँछन्।

कांग्रेसको इतर पक्षले नियमित महाधिवेशनबाट मात्रै पार्टीको बृहत् एकता कायम हुने भन्दै त्यसका लागि आश्वस्त हुने वातावरण विशेष महाधिवेशनबाट आएको कार्यसमितिले बनाइनसकेको आरोप लगाउँदै आएको छ। प्रदेश महामन्त्री राईले भेलालाई कुनै एक समूहको कार्यक्रम मात्र नभई समग्र कांग्रेसको कार्यक्रम रहेको दाबी गरे। ‘यो कार्यक्रमलाई कुनै एक पक्षको भन्दा पनि दबाब समूहको कार्यक्रम भन्दा हुन्छ,’ उनले भने।

विशेष महाधिवेशनका नाममा पार्टीको स्थापनादेखि रगत–पसिना बगाएका वरिष्ठ नेतालाई अपमान गर्ने काम भएको उनी बताउँछन्। ‘पार्टी स्थापनाकालदेखि रगत–पसिना बगाएका सिनियर नेताहरूलाई अपमानजनक ढंगले पाखा लगाउने काम भइरहेको छ। कसैले सानो गुटको नेता बनेर रमाइरहने सपना देखेको छ भने त्यो कांग्रेस र देशकै लागि घातक हुन्छ। त्यसैले हामी कांग्रेसलाई पूर्ण रूपमा एकढिक्का बनाउन दबाब दिन खोजिरहेका छौं,’ उनले भने।

कांग्रेस नेता तथा कोशी प्रदेशका पूर्व मुख्यमन्त्री केदार कार्कीले कांग्रेसमा विभाजन रोक्नका लागि पहल भइरहेको बताए। उनले भने, ‘नयाँ तरिकाले अब कांग्रेस जानुपर्छ भनेका थियौं, हामीले छानेको नेतृत्वमा अल्लारेपन भयो, पार्टीको यत्रो बोझ लिन सकेन। त्यो ५४ प्रतिशतको मात्रै नेता हुन्छु भन्छ।’ सभापति गगन थापाले पूरै कांग्रेसको नेतृत्व लिन नसकेको उनले टिप्पणी गरे। ‘हामीले त छानेको के भने कांग्रेसको, नेपाली कांग्रेस सबैको छान्न खोजेको। नेपाली कांग्रेसको १०० प्रतिशतको सभापति छान्न खोजेको। तर म बोझै लिनँ भनेपछि हामीले के भन्यौँ हैन १०० प्रतिशतको तिमी हुनुपर्छ भन्ने अभियानमा हो,’ उनले भने।

इरान र अमेरिका सम्झौतामा नजिक, इजरायल–लेबनान विषय अझै अनिर्णित

३० जेठ, काठमाडौं । तेहरानका बजारहरू गत फेब्रुअरीदेखि असामान्य सन्नाटामा थिए । तेलको मूल्य आकाश छुन थालेपछि ट्रक चालकहरू सडकमा निस्कन हिचकिचाउन थाले । खाडी क्षेत्रका बन्दरगाहहरूमा जहाजहरू लामबद्ध भएर पर्खिरहेका थिए । होर्मुज नाका बन्द भएको थियो । बीचबीचमा खुल्ने र बन्द हुने प्रक्रियाहरू चलिरहे पनि यसले पहिलाको जस्तै गति लिन सकेको थिएन । बीचबीचमा भएका युद्धविरामहरूमा पनि छिटफुट आक्रमणहरू जारी नै थिए ।

यसैबीच हिजो अन्तर्राष्ट्रिय मिडियाहरूमा आएका समाचारहरू अनुसार, अमेरिका र इरानबीच जारी युद्धलाई अन्त्य गर्ने प्रारम्भिक सम्झौता अन्तिम चरणमा पुगेको छ । यसलाई दुवै पक्षका वरिष्ठ अधिकारीहरूले शुक्रबार पुष्टि गरेका छन् । इरानका विदेशमन्त्री सय्यद अब्बास अराघची र अमेरिकी प्रशासनका उच्च अधिकारीहरूले यो सम्झौता अब ‘पहिलेभन्दा धेरै नजिक’ भएको बताएका छन् ।

यस सम्झौताअन्तर्गत होर्मुज जलसन्धि पुनः खोलिनेछ, अमेरिकी नाकाबन्दी हटाइनेछ र इरानको आणविक कार्यक्रमबारे ६० दिनको वार्ता सुरु हुनेछ । यद्यपि, हिजो पनि अमेरिकी सेनाले होर्मुज जलसन्धितर्फ जाँदै गरेका इरानी ड्रोनहरू खसालेको एक स्रोतले रोयटर्सलाई जानकारी दियो । ती ड्रोनहरूले व्यापारिक यातायातमा खतरा निम्त्याएका थिए । अमेरिकी सेन्ट्रल कमान्डले पछि यो कारबाहीको पुष्टि गर्दै जलसन्धि पारवहनका लागि खुला रहेको जनायो ।

इरानी समाचार एजेन्सीहरूले जलसन्धिनजिक इरानको सिरिक बन्दरगाह र केश्म टापुमा विस्फोटका आवाजहरू सुनिएको रिपोर्ट गरे । स्थानीय बासिन्दा र अधिकारीहरूले यी विस्फोट क्रान्तिकारी गार्ड नौसेनाको अनुमतिबिना जलसन्धि पार गर्न खोज्ने जहाजहरूलाई चेतावनी दिन गोली चलाउँदा भएको बताए ।

यस सम्झौताको मस्यौदा धेरै स्रोतहरूले रोयटर्स, पोलिटिको, बीबीसी र एक्सियोसलाई विवरण दिएका छन् । यद्यपि केही विवरणमा भिन्नता छ, समग्र ढाँचा स्पष्ट छ । सम्झौताको पहिलो र सबैभन्दा तात्कालिक बुँदा, होर्मुज जलसन्धि पुनः खोल्ने र अमेरिकाको इरानी बन्दरगाहमाथिको नाकाबन्दी हटाउने हो । यी दुई कदम लगभग एकैसाथ लागु हुने बताइएको छ । जलसन्धि पुनः खुलेपछि ३० दिनभित्र युद्धपूर्वको अवस्थाजस्तै जहाज आवागमनको मात्रामा फर्कने लक्ष्य राखिएको छ । त्यसपछि ६० दिनको वार्ता अवधि सुरु हुनेछ । यस अवधिमा इरानको आणविक कार्यक्रमबारे विस्तृत वार्ता हुनेछ । मुख्य विषय भनेको इरानको संवर्धित युरेनियम भण्डारको व्यवस्थापन हो ।

अमेरिकी अधिकारीहरूका अनुसार, यस सम्झौताले इरानलाई आणविक हतियार कहिल्यै हासिल नगर्ने प्रतिबद्धता गराउनेछ । इरानले परमाणु अप्रसार सन्धिमा पाँच दशकभन्दा बढी समयअघि नै यस्तो प्रतिज्ञा गरेको थियो । तर, हालैका वर्षहरूमा आणविक अग्रगतिले त्यो प्रतिबद्धतामाथि प्रश्नचिह्न खडा गरेको थियो । अमेरिकाले यसपटक आणविक कार्यक्रमको विघटन र अत्यधिक संवर्धित युरेनियम भण्डार नष्ट गरी हटाइनुपर्ने माग राखेको छ ।

आर्थिक पक्षमा पनि महत्त्वपूर्ण प्रावधानहरू छन् । सम्झौताले इरानलाई प्रतिबन्धहरूबाट क्रमशः मुक्ति दिने र ‘फ्रोजन एसेटहरू’ (रोक्का गरिएका सम्पत्ति) चरणबद्ध रूपमा फुकुवा गर्ने व्यवस्था गर्छ । तर यी सबै कुरा इरानले आफ्ना दायित्वहरू पूरा गरेको प्रमाण दिएपछि मात्र लागु हुनेछन् । सम्झौतामा इरानले मध्यपूर्वमा प्रोक्सी समूहहरूलाई (विशेष गरी हिज्बुल्लाह र अन्य इरान समर्थित शक्तिहरूलाई) वित्तीय सहयोग गर्न बन्द गर्ने प्रतिबद्धता पनि समावेश छ । यो माग अमेरिकाले लामो समयदेखि उठाउँदै आएको थियो ।

यस सम्झता निर्माणमा कतार र पाकिस्तान मुख्य मध्यस्थकर्ताको भूमिकामा रहे । एक्सियोसका अनुसार, बुधबार रातिको वार्ता विशेष रूपमा निर्णायक साबित भयो । कतारका मध्यस्थकर्ता अली अल-थवादी र इरानी विदेशमन्त्री अब्बास अराघचीबीच तेहरानमा घण्टौँ वार्ता भयो । यस क्रममा अल-थवादीले अमेरिकाका विशेष दूत स्टिभ विटकफ र जेरेड कुश्नरसँग फोनमा धेरैपटक कुराकानी गरे । पाकिस्तानका प्रधानमन्त्री शहबाज शरीफले शुक्रबार पुष्टि गर्दै भने कि अमेरिका र इरानबीचको सम्झौता ज्ञापनपत्र (एमओयू) मा सहमति भइसकेको छ र अन्तिम हस्ताक्षरको प्रतीक्षा छ । दुवै पक्षले हस्ताक्षर गरेको खण्डमा यस सम्झौतालाई ‘इस्लामाबाद सम्झौता’ भनिनेछ ।

अमेरिकी पक्षमा उपराष्ट्रपति जेडी भान्स, चिफ अफ स्टाफ सुजी विल्स, विदेश सचिव मार्को रुबियो, विशेष दूत स्टिभ विटकफ, राष्ट्रपतिको ज्वाइँ जेरेड कुश्नर र सीआईए निर्देशक जोन रेटक्लिफ यस वार्तामा नेतृत्वकारी भूमिकामा रहेका छन् । अमेरिकी अधिकारीका अनुसार, राष्ट्रपति ट्रम्प आफैँ संवर्धित आणविक सामग्री नष्ट गर्ने र हटाउने भाषाको तर्जुमामा ‘धेरै संलग्न’ रहेका थिए । हस्ताक्षर समारोहका लागि चार अमेरिकी वायुसेनाका सी-१७ विमानहरू बिहीबार नै युरोपतर्फ प्रस्थान गरिसकेका छन् । उपराष्ट्रपति भान्सको जेनेभामा हुने सम्भावित हस्ताक्षर समारोहका लागि सामग्री लगिएको बताइएको छ । एक पश्चिमी स्रोतका अनुसार सम्झौतामा आइतबार नै जेनेभामा उपराष्ट्रपति भान्स र इरानका संसद् अध्यक्ष मोहम्मद बाकेर गालिबाफले हस्ताक्षर गर्न सक्नेछन् ।

राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पले बिहीबार घोषणा गरे कि उनले इरानविरुद्ध ‘अनुसूचित आक्रमणहरू’ रद्द गरेका छन्, किनभने वार्ताकारहरूले ‘ठूलो सम्झौता’ गरेका छन् । ट्रम्पले यो सम्झौतामा शीघ्र हस्ताक्षर हुने सम्भावना रहेको बताए । तर शुक्रबार इरानी मिडियाले कथित १४-बुँदे सम्झौताका केही विवरण प्रकाशित गर्‍यो । ट्रम्पले ती विवरणहरूलाई ‘सहमत सर्तहरूसँग कुनै सम्बन्ध नभएको’ र ‘सत्यसँग कुनै नाता नभएको’ भन्दै खारेज गरे । उनले इरानी नेतृत्वलाई ‘बेइज्जत मान्छेहरू’ भनेर पनि आलोचना गरे ।

एक वरिष्ठ अमेरिकी प्रशासनिक अधिकारीले भने कि नयाँ आत्मविश्वासको कारण इरानको संवर्धित सामग्री हटाउनेबारेको ठोस प्रतिबद्धता हो । यसबाट राष्ट्रपति पनि खुसी भएको उनले बताए । सम्झौता सफल हुने सम्भावना ८० देखि ८५ प्रतिशत रहेको अनुमान गरे ।

‘इरान अमेरिकासँगको युद्धको विजेता हो’ इरानी विदेशमन्त्री अराघचीले सम्झौताबाहेक टेलिभिजनमा बोल्दै यस्तो अभिव्यक्ति दिएका छन् । यो अभिव्यक्तिले अमेरिकी पक्षमा चिन्ता बढाएको छ । ‘होर्मुज जलसन्धिको प्रशासन अब पहिलेको जस्तो हुनेछैन । इरानले ओमानसँगै जलसन्धिको यातायात नियन्त्रण गर्ने जनायो । हाम्रो तरवार सधैँ होर्मुज जलसन्धिमाथि झुण्डिरहनेछ,’ अराघचीले दाबी गरेका छन् ।

होर्मुज बन्द भएपछि इरानले पार गर्न खोज्ने जहाजहरूबाट शुल्क माग्दै आएको थियो । अमेरिकाले सबै जहाजहरूका लागि स्वतन्त्र पारवहनको माग राखेको थियो ।

आणविक प्रश्नमा अराघचीले इरान आफ्नो अत्यधिक संवर्धित युरेनियम भण्डारको ‘डाउन-ब्लेन्डिङ’ अर्थात् सामग्रीलाई कम खतरनाक रूपमा परिणत गर्ने पक्षमा रहेको बताए । उनले भने, ‘तेहरानका लागि अत्यधिक संवर्धित युरेनियम भण्डारको एकमात्र उपयुक्त समाधान डाउन-ब्लेन्डिङ हो ।’ तर अमेरिकी अधिकारीहरूले भने आणविक सामग्री ‘नष्ट गरी देशबाट हटाइने’ अपेक्षा राखेका छन्, यद्यपि यसको सटीक तरिका अझै तय भइसकेको छैन । यो दुई पक्षको दृष्टिकोणमा महत्त्वपूर्ण भिन्नता हो ।

अराघचीले टेलिभिजनमा भने, ‘जसरी नै वार्ताका अन्तिम चरणहरू पूरा हुन्छन्, यो सम्झौतामा हस्ताक्षर र घोषणा हुनेछ । यो आउने दिनहरूमै हुन सक्छ । म धेरै आशावादी छु ।’ तर इरानी पक्षमा पनि एकमत छैन । यो कुरा अराघचीले पनि स्वीकार गरेका छन् । इरानको सर्वोच्च राष्ट्रिय सुरक्षा परिषद्मा सम्झौताका ‘समर्थक र विरोधी दुवै’ छन् । उनले भने, ‘अहिलेका लागि हामीले पर्खनुपर्छ । यदि स्वीकृत भयो भने, सम्झौता टाढैबाट हस्ताक्षर हुनेछ ।’

सम्झौताको सबैभन्दा जटिल र विवादास्पद पक्ष भनेको इरानको आणविक कार्यक्रम हो । इरानले अमेरिका र इजरायली आक्रमणपछि पनि आफ्नो केही आणविक सामग्री भूमिगत स्थानहरूमा सुरक्षित राखेको छ । स्रोतहरूका अनुसार, ट्रम्पले इरानको अत्यधिक संवर्धित युरेनियमलाई संयुक्त राष्ट्रसङ्घका निरीक्षकहरूको निगरानीमा देशभित्रै डाउन-ब्लेन्ड गर्ने विकल्पमा सहमत भएका छन् । तर यो कदम केवल दोस्रो सम्झौता सम्पन्न भएपछि मात्र हुनेछ । पहिलो एमओयू हस्ताक्षरपछि ६० दिनको वार्ता अवधिमा यो विषयमा गहन छलफल हुने अपेक्षा छ ।

एक अधिकारीले भने, ‘प्राविधिक विवरणहरू पत्ता लगाउन बाँकी छ, तर मलाई लाग्छ प्रतिबद्धता छ । आणविक हतियार कार्यक्रम विघटन गर्ने प्रतिबद्धता छ । आणविक स्थलहरू निष्क्रिय पार्ने प्रतिबद्धता छ र त्यसपछिको प्राविधिक वार्तामा यसलाई कसरी गर्ने भन्ने तय गरिनेछ ।’

अरब अधिकारीहरू भने शङ्कामा छन् । वार्ताका क्रममा अरब देशका अधिकारीहरूले इरानले कुनै महत्त्वपूर्ण आणविक सम्झौता गर्ने इरादा राख्छ भनेर विश्वास गर्न गाह्रो भएको व्यक्त गर्दै आएका छन् ।

यस सम्झता प्रक्रियामा इजरायल पूर्णतः बाहिरको स्थितिमा छ । प्रधानमन्त्री बेन्जामिन नेतान्याहुले स्पष्ट पारेका छन् कि उनको देश यस सम्झौतामा पक्ष हुनेछैन । एक्सियोसका अनुसार, सम्झौता अन्तिम भएको ट्रम्पको घोषणाले नेतान्याहुलाई अचम्मित पारेको थियो । हालैका दिनहरूमा नेतान्याहु अन्धकारमा परेको अनुभूति गरे । उनी ट्रम्प प्रशासनका नजिकका सहयोगीहरूलाई फोन गरी जानकारी जुटाउन खोजिरहेका थिए ।

इजरायलका रक्षामन्त्रीका अनुसार, उनको देशले कुनै पनि क्षेत्र छोड्नेछैन । एक इजरायली अधिकारीले इजरायलले स्वतन्त्र रूपमा कार्य गर्ने क्षमता राख्ने बताएका छन् । ‘यदि इरानले आणविक हतियार हासिल गर्ने क्षमता कायम राख्यो भने आवश्यक कदम चाल्नेछ,’ उनले भनेका छन् ।

अमेरिकाले सम्झौतालाई अमेरिका र इरानमा मात्र सीमित राख्ने देखिन्छ । तर, इरानका लागि इजरायल र हिज्बुल्लाहबीचको युद्ध पनि सर्तका रूपमा राख्ने देखिन्छ । इरानी विदेशमन्त्री अराघचीले पनि यो सम्झौतामा व्यवस्था हुनुपर्ने कुरा राखेका छन् । तर, इजरायल यो कुरामा सहमत देखिँदैन ।

प्रधानमन्त्री नेतान्याहुले इजरायलको उत्तरी भूभागलाई निशाना बनाइराखेका हिज्बुल्लाहमाथि आक्रमण गरिरहने बताएका छन् । उनी यस निर्णयमा अडिग देखिन्छन् । अमेरिकाले लेबनान यस सम्झौताको हिस्सा नहुने र इरानले यसमा जोड दिइरहेको सङ्केत दिएका थिए । यो अझै एउटा अनिश्चित क्षेत्रका रूपमा देखिइरहेको छ ।

नेसनल स्पोर्ट क्लाइम्बिङ च्याम्पियनसिपको उपाधि रोन्क र स्वस्तिकालाई

रोनक उप्रेती र स्वस्तिका चौधरीले नेशनल स्पोर्ट क्लाइम्बिङ च्याम्पियनसिप २०२६ को पुरुष र महिलातर्फ उपाधि जितेका छन्। प्रतिस्पर्धाका विजेताले जनही ३० हजार रुपैयाँ नगद, पदक र करिब एक लाख रुपैयाँ बराबरको खेल सामग्री प्राप्त गरेका छन्। नेपाल क्लाइम्बिङ स्पोर्ट एसोसियसनले आयोजना गरेको सो एकदिने प्रतियोगितामा पुरुषतर्फ ३५ र महिलातर्फ ७ खेलाडीले सहभागिता जनाएका थिए। यो कार्यक्रम ३० जेठ, काठमाडौँमा सम्पन्न भयो।

रोनक उप्रेती र स्वस्तिका चौधरीले नेशनल स्पोर्ट क्लाइम्बिङ च्याम्पियनसिप २०२६ को उपाधि जितेका हुन्। नेपाल क्लाइम्बिङ स्पोर्ट एसोसियसन (एनसीएसए) को आयोजनामा शनिबार सम्पन्न भएको प्रतियोगितामा रोन्क पुरुषतर्फ र स्वस्तिका महिलातर्फ च्याम्पियन बने। च्याम्पियन दुवैले नगद ३० हजारसहित पदक र प्रमाणपत्र प्राप्त गरे। पुरुषतर्फ पेम्बा छेवाङ तामाङ दोस्रो र सुलभ राई तेस्रो भए। महिलातर्फ मनिषा बुढा मगर दोस्रो र रबिका महर्जन तेस्रो भए। दोस्रो स्थानमा पुगेका दुवै खेलाडीले समान २० हजार रुपैयाँ र तेस्रो स्थानमा पुगेका दुवैले समान १० हजार रुपैयाँ नगद प्राप्त गरे।

त्यसैगरी महिला र पुरुष दुवैमा शीर्ष तीन स्थान हासिल गर्ने खेलाडीलाई गेयर पार्टनर पेलियट नेपालले प्रत्येक खेलाडीलाई करिब एक लाख रुपैयाँ बराबरको खेल सामग्री प्रदान गरेको छ। काठमाडौँ स्पोर्ट्स क्लाइम्बिङ सेन्टरमा भएको एकदिने प्रतियोगितामा पुरुषतर्फ ३५ र महिलातर्फ ७ खेलाडीले प्रतिस्पर्धा गरे। राष्ट्रिय खेलकुद परिषद् (राखेप) का सदस्यसचिव राम चरित्र महेताले प्रतियोगिताको उद्घाटन गरेका थिए।

पुरुषतर्फ क्वालिफिकेसन राउण्डबाट अन्तिम चरणमा ८ खेलाडी छनोट भएका थिए। अन्तिम चरणमा छनोट भएका ८ खेलाडीबीचको प्रतिस्पर्धाबाट विजेताको घोषणा भएको हो। गत वर्ष एनसीएसले ६ वर्षको ब्रेकपछि नेशनल स्पोर्ट क्लाइम्बिङ च्याम्पियनसिप आयोजना गरेको थियो। यसै निरन्तरता दिँदै यस वर्ष बोल्डरिङ विधाको नेशनल च्याम्पियनसिप आयोजना गरिएको हो। एनसीएसका अध्यक्ष रमेश पौडेलले आगामी दिनमा वार्षिक कार्यक्रमको क्यालेन्डर बनाउँदै हरेक वर्ष राष्ट्रिय प्रतियोगिता गर्ने जानकारी दिए। नेपालमा क्लाइम्बिङ स्पोर्टको ठूलो सम्भावना रहेको र नेसनल च्याम्पियनसिपमा यस वर्ष खेलाडीको संख्या पनि बढेको बताउँदै उनले आगामी दिनमा नयाँ खेलाडीहरूको लागि राष्ट्रिय च्याम्पियनसिप खेल्न पनि अवसर हुने स्पष्ट पारे।

प्रतियोगिताका विजेता खेलाडीलाई नेपाल ओलम्पिक कमिटीका सहमहासचिव रामजी बहादुर श्रेष्ठ, एनसीएसका अध्यक्ष रमेश पौडेल लगायतले पदक, पुरस्कार र प्रमाणपत्र प्रदान गरेका थिए। प्रतियोगितालाई पेलियट नेपाल, एलाइट एक्सपेड, एट के एक्सपेडिसन्स, अल्टीप्रो एडभेन्चर, सातोरी एडभेन्चर, सेभेन समिट ट्रेक्स, १४ पिक्स एक्सपेडिसन, बिल, पाओनिर एडभेन्चर र ब्ल्याक डायमण्डले सहयोग गरेका थिए। नेपालबाट अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धामा खेल्न छनोट हुने महिला र पुरुष एक जना-एक जना खेलाडीलाई ब्ल्याक डायमण्डले गेयर स्पोन्सर गर्ने घोषणा पनि गरिएको छ। टेक्निकल पार्टनरमा नेपाल नेशनल माउन्टेन गाइड एसोसियसन रहेको थियो भने इन्डियन माउन्टेनिरिङ फाउण्डेसनले टेक्निकल सहयोग गरेको थियो।

‘म सकुशल घर फर्किन्छु’ : अमेरिकी हमलामध्ये मर्नुअघि भारतीय नौसेना सदस्य सुरेशले पत्नीलाई दिएका अन्तिम शब्दहरू

“उहाँले मलाई चाँडै घर फर्किने आश्वासन दिनुभएको थियो। म कहिल्यै सोचेकी थिइनँ कि उहाँ यसरी फर्कनुहुनेछ,” भार्गवी पटनालाले भनिन्। उहाँका पति, भारतीय जलयान चालक दलका सदस्य सुरेश पटनाला यसै साता ओमानको खाडी नजिकै अमेरिकी आक्रमणमा मारिएका थिए। यो दम्पतीले यसै महिनामा आफ्नो वैवाहिक जीवनको १५ औँ वर्षगाँठ मनाउने तयारी गरेका थिए। तर, भार्गवी अहिले सुरेशविनाको भविष्यबारे सोच्न बाध्य छिन्।

बुधबार अमेरिकी सेनाले ओमान खाडीमा एक तेल ट्याङ्करमाथि आक्रमण गर्दा मारिएका तीन भारतीयमध्ये सुरेश एक थिए। अमेरिकी सेनाका अनुसार यो आक्रमण इरानसँग सम्बन्धित जलयानमाथि नाकाबन्दी लागू गर्ने वाशिङ्टनको योजनाको भाग हो। अमेरिकी सेनाले भने अनुसार उक्त ट्याङ्कर इरानी तेल बोकेको थियो र पटक–पटक दिइएको चेतावनीलाई बेवास्ता गरेको थियो। तर, जहाजका प्रबन्धकहरूले यी आरोपहरूको त्याग गरेका छन्। उनीहरूले जहाजको इरानसँग कुनै सम्बन्ध नभएको र आक्रमणअघि कुनै चेतावनी नपाएको बताए। चालक दलका अन्य २१ जना सदस्यहरूलाई उद्धार गरिएको छ।

मृत्युको खबरले भारतभर गहिरो दुःख व्यक्त भएको छ, आन्ध्र प्रदेशको तटीय शहर विशाखापट्टनमस्थित भार्गवीको घरदेखि सयौँ किलोमिटर टाढाका शहर र गाउँसम्म। यी ठाउँमा, जो परिवारका अन्य सदस्यहरू गुमेर समुद्रमा काम गर्न गएको छ, तिनीहरू शोकमा डुबेका छन्। धेरैले आक्रमणको अवस्थाबारे उत्तर खोजिरहेका छन् र चालक दलका सदस्यहरूको शव घर आउनको लागि प्रतिक्षा गरिरहेका छन्।

सोशल मिडिया प्लेटफर्म एक्समा एक पोस्ट गर्दै पोत, परिवहन तथा जलमार्ग मन्त्री सर्बानन्द सोणोवालले मृतकहरूको शव फिर्ता ल्याउने प्रयास भइरहेको र उनीहरूको मृत्युलाई भारतको समुद्री समुदायका लागि “गहिरो क्षति” ठहराएका छन्। भारतले वाशिङ्टन सरकारसँग उक्त आक्रमणको कडा विरोध जनाएको छ र व्यापारी जलयानमाथि गरिएको आक्रमण रोक्न आग्रह गरेको छ।

भारतले चीन र पाकिस्तानको दबाब झेल्न ‘थिएटर कमान्ड’ स्थापना गर्दै

भारतले स्वतन्त्रतापछि सबैभन्दा ठूलो सैन्य पुनर्संरचनाको रूपमा ‘एकीकृत थिएटर कमान्ड’ स्थापना गर्न अन्तिम तयारी गरेको छ। यस नयाँ योजनाअनुसार हालका १७ कमान्डहरूलाई विस्थापित गरी चीन, पाकिस्तान र हिन्द महासागर क्षेत्रलाई केन्द्रित गरि तीनवटा संयुक्त कमान्डहरू स्थापना गरिनेछ। सीमित वायुसेनिक स्रोतहरू विभिन्न भौगोलिक क्षेत्रमा विभाजन हुने भएकाले भारतीय वायुसेनाले प्रस्तावित पुनर्संरचनाप्रति चिन्ता र असहमति समेत जनाएको छ। ३० जेठ, काठमाडौं।

भारत स्वतन्त्रतापछि आफ्नो सबैभन्दा ठूलो सैन्य संरचनागत परिष्करणतर्फ अघि बढेको छ। यस प्रक्रियामा स्थल सेना, नौसेना र वायुसेनालाई निश्चित द्वन्द्वग्रस्त क्षेत्रहरू हेर्ने कमान्डरहरूको मातहत ल्याइनेछ। यद्यपि, यस्तो संयोजनले चीन र पाकिस्तानलाई सँगै सामना गर्न सक्षम हुन्छ कि हुन्छन भन्ने विषयमा चिन्ता र आशंका पनि देखा परेको छ। विश्लेषकहरूको मत अनुसार प्रस्तावित ‘एकीकृत थिएटर कमान्ड’ सम्बन्धी बहस केवल सैन्य संरचना सुधारमा सीमित नहुने, यसले भारतीय सेना सीमा विवाद र बदलिएको खतरासँग जुध्न पर्याप्त एकजुट भएर काम गर्न सक्छ कि सक्दैन भन्ने विषयसँग पनि सम्बन्धित छ।

लामो प्रतीक्षा पछि यो योजना गत महिनामा रक्षामन्त्री राजनाथ सिंहलाई प्रस्तुत गरिसकिएको छ। हाल यो योजना रक्षा मन्त्रालय र सुरक्षासम्बन्धी क्याबिनेट समितिको स्वीकृतिको प्रतीक्षा अवस्थामा छ। यस योजनाले भारतका हालका १७ वटा स्थल, नौ र वायुसेना कमान्डहरूको प्रणालीलाई खारेज गरेर नयाँ संरचना ल्याउनेछ। वर्तमानमा यी सबै कमान्डहरू प्रायः अलग-अलग सञ्चालन भइरहेका छन्, जसको सट्टामा भौगोलिक अवस्थिति र सुरक्षा खतराका आधारमा गठित संयुक्त कमान्ड स्थापना गरिनेछ। चीन केन्द्रित उत्तरी थिएटर कमान्डको मुख्यालय लखनऊमा हुनेछ भने पाकिस्तान जिम्मेवारीमा लिएको पश्चिमी थिएटर कमान्डको मुख्यालय जयपुरमा हुनेछ। यसको अतिरिक्त हिन्द महासागर क्षेत्रमा भारतको हितको सुरक्षा गर्ने सामुद्रिक थिएटर कमान्ड तिरुवनन्तपुरम मा रहनेछ।

तीनवटा कमान्डको नेतृत्व क्रमशः स्थल सेना, वायुसेना र नौसेनाका वरिष्ठ अधिकारीहरूले सम्हाल्ने अपेक्षा गरिएको छ। रक्षासम्बन्धी अनुसन्धान गर्ने युनाइटेड सर्भिस इन्स्टिच्युट अफ इन्डियाका अनुसन्धानकर्ता गौरव कुमारका अनुसार यो योजनाले तीव्र गति लिनुको मुख्य कारण अपरेसन सिन्दुरका क्रममा इस्लामाबाद र बेइजिङ बीच देखिएको स्पष्ट समन्वय हो। गत वर्ष भारत प्रशासित जम्मु–कश्मीरमा २६ जना नागरिक मारिएका घटना पश्चात भारतले पाकिस्तानविरुद्ध सैन्य आक्रमण गरेका थिए, जुन अपरेसन सिन्दुरको नामले चिनिन्छ।

न्यून बजेटका कारण रेलवे विकास कछुवा गतिमा

समाचार सारांश सरकारले आगामी आर्थिक वर्ष २०८३/८४ को लागि रेल, मेट्रोरेल र मोनोरेल विकास परियोजनाको लागि ३ अर्ब ७ करोड ६८ लाख रुपैयाँ विनियोजन गरेको छ। सुरुआती लागत ७० अर्ब ६२ करोड रहेको रेलमार्ग परियोजनाको संशोधित कुल लागत ९ खर्ब ५५ अर्ब २२ करोड रुपैयाँ पुगेको छ। नेपाल–चीन अन्तरदेशीय केरुङ–काठमाडौं रेलमार्गको सम्भाव्यता अध्ययन अन्तर्गत फागुनसम्म भौगर्भिक अन्वेषण लगभग ९० प्रतिशत सम्पन्न भइसकेको छ। २९ जेठ, काठमाडौं। सरकारले आगामी आर्थिक वर्ष २०८३/८४ मा रेल, मेट्रोरेल र मोनोरेल विकास आयोजनाका लागि ३ अर्ब रुपैयाँ मात्र विनियोजन गरेको छ। पूर्वाधार विकास मन्त्रालयको वार्षिक विकास कार्यक्रम अनुसार आगामी आवमा ३ अर्ब ७ करोड ६८ लाख रुपैयाँ रेल विकासमा विनियोजन गरिएको हो। यसमा राष्ट्रिय गौरवको रेल, मेट्रोरेल र मोनोरेल विकास आयोजना काठमाडौंलाई २ अर्ब ७९ करोड विनियोजन गरिएको छ। रेल योजना कार्यालय झापालाई ५ करोड र रेल योजना कार्यालय सर्लाहीलाई २३ करोड छुट्याइएको छ। सरकारले हालैको आवमा रेल, मेट्रोरेल तथा मोनोरेल विकास आयोजनालाई २ अर्ब ६९ करोड ३६ लाख विनियोजन गरेको छ र आगामी वर्ष यसको सामान्य वृद्धि गरेको छ।

बजेट भाषणमा सरकारले बर्दीवासदेखि काठमाडौं–तराई मधेस द्रुतमार्गको प्रस्थान बिन्दुसम्म रेलमार्ग निर्माणलाई अगाडि बढाउने उल्लेख गरेको छ। साथै, निर्माणाधीन बथनाहा–विराटनगर र जनकपुर–जयनगर–बर्दीवास रेलमार्गका बाँकी काम पूरा गर्न समेत बजेट छुट्याइएको छ। सरकारको आगामी आवको नीति तथा कार्यक्रममा पूर्व–पश्चिम रेलमार्गलाई निरन्तरता दिने योजना रहेको छ। केरुङ–काठमाडौं र रक्सौल–काठमाडौं रेलमार्गको लगानी मोडालिटी सम्बन्धि अध्ययन पनि अघि बढाइने बताइएको छ। तर नेपालको रेलमार्ग परियोजनामा कार्यान्वयनमा अहिलेसम्म पर्याप्त प्रगति भएको छैन। नेपालमा पहिलो रेल सेवा सञ्चालन भएको एक शताब्दी पुगेको छ। सन् १९२७ मा अमलेखगञ्ज–रक्सौल ४८ किलोमिटर लामो रेल नेपालकै पहिलो रेल सेवा मानिन्छ। यो सेवा सन् १९६० को दशकमा बन्द भयो। पछि सन् १९३७ देखि भारतको जयनगरदेखि नेपालको जनकपुर–बिजलपुरासम्म ५१ किलोमिटर लामो दोस्रो रेल सेवा सुरु भयो जुन लामो समयसम्म सेवा दिइयो। बन्द भएको उक्त रेलसेवाको पुनर्निर्माण २०७८ सालदेखिको योजनाअनुसार सम्पन्न भएर पुनः सञ्चालन गरिएको छ। तर चुस्त व्यवस्थापनको अभावका कारण चलेको रेलसेवाले सन्तोषजनक आम्दानी गर्न सकेको छैन र बाँकी परियोजनाहरू पनि निकै सुस्त गतिमा छन्।