काशान्ड्रा म्याडिशन र जुलिया टिनेटीबीच धेरै समानताहरू थिए। एउटै बारमा काम गर्ने क्रममा भेटेपछि उनीहरू चाँडै घनिष्ठ साथी बनिन्। तर त्यो बेला उनलाई थाहा थिएन कि उनीहरू वास्तवमा कति निकट सम्बन्धी हुन्। म्याडिशन र टिनेटी दुवै १९९० को दशकमा अमेरिकाको कनेक्टिकटमा हुर्किएका थिए। बाल्यकालमा उनीहरू एकअर्कालाई चिन्न थिएनन्, तर उनीहरू घरबाट केबल १५ मिनेटको दूरीमा बस्ने गर्थे। दुवैलाई धर्मसन्तानका रूपमा अपनाइएको थियो।
सानो छँदा म्याडिशन सधैं आफूलाई जन्मदिने आमाको बारेमा सोच्थिन् र भेट्न चाहन्थिन्। उनको मनमा आफ्नो मुस्कान र आँखा आमाबाट आएको हो कि होइन भन्ने जिज्ञासा थियो। उनलाई थाहा थियो कि उनलाई जन्मदिने परिवार डोमिनिकन रिपब्लिकका हुन्। “उनीहरू अत्यन्त गरिब थिए र मलाई पाल्न सक्ने अवस्थामा थिएनन्, त्यसैले मलाई धर्मसन्तानको रूपमा अरूलाई दिन निणर्य गरेका थिए,” म्याडिशन भन्छिन्।
ठूलो भएपछि उनले जन्मदर्ता प्रमाणपत्र नहुँदा आफ्नो जैविक परिवार खोज्न सफल नभएको बताइन्। आफ्नो सांस्कृतिक पहिचानको सम्मानमा म्याडिशनले १९ वर्षको उमेरमा हातमा डोमिनिकन रिपब्लिकको झण्डाको ट्याटू बनाइन्। “डोमिनिकन हुनु मेरो लागि गर्वको कुरा हो,” उनले भनिन्। पाँच वर्षपछि म्याडिशनले बारमा वेट्रेसको रूपमा काम गर्न थालिन् र त्यहीँ सहकर्मी टिनेटीलाई भेटिन्। टिनेटीले म्याडिशनको हातमा रहेको ट्याटू देखिन् र अचम्मित भइन् किनकी उनीसँग पनि डोमिनिकन रिपब्लिकको झण्डाको ट्याटू थियो, तर उनको ट्याटू ढाडमा लगाइएको थियो।
दुवैले छिट्टै पत्ता लगाए कि उनीहरू दुवैलाई धर्मसन्तानका रूपमा लिइएको हो। टिनेटी भन्छिन्, “मलाई पनि धर्मसन्तानका रूपमा लिएको हो भनेर भन्नासाथ, म्याडिशनले पनि मलाई पनि त्यहींबाट ल्याएको उनको जवाफ आयो। त्यो सुनिरहेको बेला म अचम्मित भएँ।” त्यसपछि उनीहरूले मानिसहरूलाई आफ्नो समानता देखाएर आफैंलाई दिदीबहिनी भनेर बताउन थाले। म्याडिशनले भन्थिन् कि उनीहरू उस्तै कपडा लगाउन सक्छन्। सुरुमा यो सबै रमाइलो मात्र थियो, तर पछि उनीहरूलाई सायद एकअर्काका सम्बन्धी हुनसक्ने विश्वास भयो।
जब बाबु–आमाको कागजात हेरे, दुवैले थाहा पाए यी कागजातहरूले उनीहरू दिदीबहिनी नभएको देखाउँथे। उनीहरूको जन्म विभिन्न ठाउँमा भएकाले र आमाहरूको थर पनि फरक पाइएको थियो। केही समयपछि टिनेटी कनेक्टिकटमै बस्न थालिन् भने म्याडिशन भर्जिनियामा गइन्। उनीहरूको सम्पर्क थोरै भए पनि टुटेन।
धेरै वर्षपछि, म्याडिशनले क्रिसमसको रूपमा आनुवंशिक परीक्षण किट पाईन् जसले उनलाई एक ‘कजन’ पत्ता लगायो जसले जन्म दिने आमा २०१५ मा बितिसकेको खबर सुनायो। त्यो खबरले उनलाई दुखी बनायो तर कजनले उनलाई परिवारका अन्य सदस्यहरूसँग जडान गराउन मद्दत गर्यो। कजनले भने अनुसार म्याडिशनका जन्मदाताले ठूलो आर्थिक संकटकाल सामना गरेका थिए र त्यसबाट उद्दार गर्न म्याडिशनलाई धर्मसन्तानका रूपमा दिएको थियो।
त्यस्तै, उनले जन्मदाताको पितासँग, एड्रिआनो लुना कोलाडोसँग फोनमा कुरा गर्न पाए। उनले म्याडिशनलाई आफ्नो परिस्थिति र धर्मसन्तान दानको कारणहरू सुनाए। पाएपछि म्याडिशनले डोमिनिकन रिपब्लिकको यात्रा गर्ने योजना बनाए जस्तै धन्य परिवार विमानस्थलमा उपस्थित थिए जस्ले उनको तस्वीर अंकित टीशर्ट लगाएका थिए। परिवारबीच कदरमय पुनर्मिलन भयो।
तर, रमाइलो कथा यहाँ रोकिएन। एक महिला मौलीले सम्पर्क गरेकी थिइन्, जो टिनेटीको बाल्यकालकी सबैभन्दा नजिककी साथी थिइन्। उनीसँग म्याडिशनसँग समान जन्मदर्ता प्रमाणपत्र थियो र उनले आफू म्याडिशनको जैविक दिदीबहिनी भएको ठानेकी थिइन्। यद्यपि, डीएनए परीक्षणले उनीहरू दिदीबहिनी नभएर टाढाका आफन्त मात्र भएको देखायो। साथै जन्मदर्तामा केही जानकारी गलत पनि पाइएको थियो।
मौलीसँग जन्म दिने आमाको तस्बिर थियो जुन टिनेटीसँग मिल्दोजुल्दो देखिन्थ्यो। उनलाई विश्वास थियो कि म्याडिशन र टिनेटी साँच्चै दिदीबहिनी हुन्। म्याडिशनले फेरि एक पटक आफ्ना पिता लाई सोध्दा थाहा पाए कि उनले अर्का बच्चालाई पनि धर्मसन्तानका रूपमा दिएका थिए। यो नयाँ तथ्य पाएपछि म्याडिशनले आनुवंशिक परीक्षण गर्ने अर्को किट किनेर टिनेटीको स्थानीयतिर गईन्। दुई हप्ता पछि परिणाम आयो र उनले त्यही खोले। त्यसमा उल्लेख थियो कि उनीहरू बिना कुनै शङ्का साख्खै दिदीबहिनी थिए।
टिनेटी भन्छिन्, “यो कुरा हाम्रो लागि अविश्वसनीय र दिमाग फड्किनेजस्तो थियो। हामी दिदीबहिनी थियौं तर थाहा थिएन।” यो खबरले म्याडिशनलाई आँसु आउन बाध्य बनायो र उनले आफ्ना पिता पनि यो कुरा बताए। पिता निकै खुशी थिए र छिट्टै टिनेटीलाई भेट्न चाहन्थे। दुवैले सँगै डोमिनिकन रिपब्लिक जान योजना बनाए। त्यहाँ परिवार पुनः विमानस्थलमा उपस्थित थियो र यसपटक दिदीबहिनी दुवैको तस्बिर मुद्रित टीशर्ट लगाएका थिए।
तिनेटीका पिता तिनलाई मजबूतीसँग अँगाल्दा भने, “मेरी छोरी।” दुवैले पहिलोपटक दिदीबहिनीको रूपमा सँगै गरेको यात्रा नाचगान र खुसीले परिणत भयो। कोलाडो भन्छन्, “छोरीहरूलाई भेट्नु भगवानको सबैभन्दा ठूलो उपहार हो। उनीहरू मलाई भेट्न आउँदा मेरो मुटु खुशीले भरिन्छ। हामी उनीहरूलाई माया र सदभावनाका साथ स्वागत गर्छौं। यो कथा अनौठो छ र सबैलाई यस्तो अवसर प्राप्त हुँदैन।”
