Skip to main content

लेखक: space4knews

ठूलो बाढीको जोखिम छैन, तर सतर्क रहन आग्रह

लेख विवरणचिनियाँ पक्षबाट प्राप्त भएको जानकारी र तस्बिरहरूको विश्लेषणबाट जल तथा मौसम विज्ञान विभागका अधिकारीहरूले तत्काल ठूलो बाढीको जोखिम नभएको बताएका छन्। नेपालतर्फ पर्ने हिम पहिरो भएको स्थान हवाई निरीक्षण गर्न चीनले सहजता दिएको हुँदा चिनियाँ पक्षबाट नियमित अद्यावधिक जानकारी प्राप्त भइरहेको विभागले जनाएको छ। गत बुधबार हिमपहिरो गएको स्थान नजिकका दुई ताल मध्ये एउटा तालले आइतबारदेखि निकास पाएको र अर्को ताल फुट्ने स्थितिमा नरहेको बताइएको छ।

“पहिलो तालमा पिँधमा मात्र पानी छ। आइतबार निकास पाएको तालमा अहिले पिँधमा मात्र पानी छ र त्यो फुट्ने अवस्था छैन। दोस्रो ताल जस्ताको तस्तै छ र हिजो रातीसम्म कुनै नयाँ जानकारी आएको छैन,” बाढी पूर्वानुमान महाशाखाका वरिष्ठ मौसमविद् विनोद पराजुलीले बताएका छन्। दोस्रो ताल चारैतिर चट्टानले घेरिएको र निकास बाहिर मोटा मोरियन (चट्टान र हिउँको थुप्रो) भएकोले फुट्ने जोखिम कम रहेको उनले जानकारी दिए।

तर स्थानिय निरीक्षण नगरी ठ्याक्कै भन्न न सकिने पनि उनले बताएका छन्। अहिले सो क्षेत्रका नदी किनार र बस्ती ध्वस्त भइसकेका छन् र मानिसहरूलाई फर्कन नहुनुपर्ने अवस्था छ। “खासगरी सुरुङमा उद्धार कार्यरतहरूको सुरक्षा सुनिश्चित गर्न कुनै समस्या आए सूचना दिनुपर्ने हुनेछ। दिउँसो उद्धार जारी राख्न मिल्ने भए तापनि राति रोक्न अनुरोध गरेका छौँ।” त्रिभुवन विश्वविद्यालय जल तथा मौसम विभाग प्रमुख प्राध्यापक डा टेकबहादुर क्षेत्रीले पनि प्रारम्भिक अध्ययनले ठूलो बाढीको खतरा नभएको बताएका छन्।

“भूउपग्रहबाट लिइएका तस्बिर हेर्दा मुख्य बाढी गएको क्षेत्रमा अर्को ठूलो जोखिम छैन।” उनले जानकारी दिए। विश्वविद्यालय आगामी दिनमा यस्ता विपद् सम्बन्धी अध्ययनलाई अझ व्यापक बनाउने योजना बनाइरहेको बताए।

अहिले उक्त क्षेत्रमा रहेका सूचना प्राप्तिका लागि चिनियाँ पक्षमा भर पर्नुपर्ने अवस्था रहेकाले अधिकारीहरूले यसो बताएका छन्। दैनिक दुई-तीन पटक सूचना प्राप्त भइरहेको र फुटेको तालको अवस्था सम्बन्धी नियमित जानकारी अपडेट हुँदै आएको बताइएको छ। त्यस्तैगरी चीन सरकारको सञ्चार माध्यममा प्रकाशित तस्बिरहरू पनि जाँच गरिन्छ। यी सूचना परराष्ट्र मन्त्रालयमार्फत प्राप्त गरिन्छ र विशेषज्ञहरूको ‘वीच्याट ग्रुप’मा पनि साझा गरिन्छ।

उक्त क्षेत्र नेपाल-चीन सीमामा पर्दा समेत स्थलगत निरीक्षणका लागि चीनबाट सहज पहुँच रहेको बताइएको छ। “त्यहाँ पुग्नका लागि पहाड पार गर्नुपर्छ र हेलिकप्टरबाट पनि चीनको भूभाग नछोइकन पुग्न सकिँदैन।” जल तथा मौसम विज्ञान विभागका अनुसार शनिबार बिहानको जानकारीमा भोटेकोशी र त्रिशुली नदीको बहाव सतर्कता तहभन्दा तल भए पनि उच्च सतर्कतामा ध्यान दिन भनिएको छ। भोटेकोशी नदीका लागि सोमवारदेखि बुधवारसम्म अरेन्ज अलर्ट जारी गरिएको छ। सामान्य वर्षाबाट हुने बाढीका लागि यस्तो सावधानी आवश्यक हुने बताइएको छ।

यो विषम परिस्थितिमा सामान्य पानीले पनि धेरै लेदो बग्ने सम्भावना भएकाले सतर्क रहनुपर्ने भनिएको छ। “बरु ठूलो वा लामो समयसम्म भारी वर्षाको सम्भावना अहिलेका लागि कम छ।” प्राध्यापक क्षेत्रीका अनुसार बादलको अवस्थाबाट हेर्दा तुरुन्त ठूलो वर्षा हुने सम्भावना न्यून देखिन्छ।

ग्यास प्लान्ट छ तर बजारसम्म पुर्‍याउन बाटो बन्द छ

रसुवाको भोटेकोशी बाढीपछि धादिङको कृष्णभिरमा सडक भासिएपछि काठमाडौं उपत्यकामा एलपी ग्यास ढुवानी रोकिएको छ। नेपाल एलपी ग्यास उद्योग संघका अनुसार चितवन, नवलपरासी र पर्सामा ग्यास रिफिलिङ हुँदै गर्दा पनि उपत्यकामा दैनिक ४० हजार सिलिन्डरको माग पूरा हुन सकेको छैन। ग्यास नपाउँदा काठमाडौं, भक्तपुर र गोरखाका उपभोक्ताहरू खाली सिलिन्डर लिएर डिलरहरूसम्म धाए र केहीले सडकमा सिलिन्डर राखेर विरोधसमेत गरेका छन्।

१६ भदौ, काठमाडौं। संघीय राजधानी काठमाडौं उपत्यका लगायत देशका विभिन्न जिल्लामा लामो समयदेखि जारी खाना पकाउने एलपी ग्यासको अभाव अझै बढ्दो छ। १० भदौका दिन रसुवा भोटेकोशी नदीमा आएको विनाशकारी बाढीले काठमाडौंमा ग्यास र पेट्रोलियम आपूर्ति प्रणालीलाई अस्थायी रूपमा प्रभावित पारेको छ। भोटेकोशी बाढी त्रिशूली नदीमा मिसिएपछि पृथ्वी राजमार्ग अन्तर्गत धादिङको कृष्णभिरमा सडक भासिएर काठमाडौं प्रवेश गर्ने मुख्य मार्ग अवरुद्ध भएको छ।

ग्यास अभावले चुलोचौका सञ्चालनमा समेत समस्या सिर्जना गरेको छ र स्थानीयहरूले सशक्त आन्दोलनको चेतावनी दिएका छन्। काठमाडौंका धेरै ग्यास डिलरहरू बन्द छन् भने कतिपयले ग्यास उपलब्ध हुने अनिश्चितताका कारण सूचना टाँसेका छन्। नेपाल आयल निगम र नेपाल एलपी ग्यास उद्योग संघले तराई क्षेत्रमा ग्यास भर्ने वैकल्पिक व्यवस्था मिलाएका छन्।

नेपाल एलपी ग्यास उद्योग संघका अध्यक्ष दिवान चन्दले भनेका छन्, “चितवन, नवलपरासी र पर्सामा ग्यास रिफिलिङ हुँदैछ तर काठमाडौं ल्याउने बाटो अवरुद्ध हुँदा समस्या छ। दैनिक ४० हजार सिलिन्डरको माग हुन्छ तर १० हजार मात्र ल्याउन सकिन्छ र साना ट्रकहरूले मात्र ग्यास ल्याउने प्रयास गरिरहेका छन्।” ग्यास विक्रेता महासंघ नेपालले पनि बाटो बन्द भएर डिलरहरूलाई ग्यास नआएपछि उपभोक्तालाई दिन नसकेको जनाएको छ।

भोटेकोशी–त्रिशूलीको बाढी : पहिचान नपाएका शवहरूको ‘व्यवस्थापन’

पहिचान नभएका शवहरूको ‘अन्तिम संस्कार होइन, व्यवस्थापन’

प्रकाशित ३१ अगष्ट २०२६

भोटेकोशी र तल त्रिशूली नदीमा आएको बाढीले सयौँ मानिसहरूलाई बगाएको छ। तीमध्ये सोमबार बिहानसम्म २७२ जनाको शव चितवनमा फेला परेको छ। स्थानीय अधिकारी तथा प्रहरीले जनाएका छन् कि चितवनमा फेला परेका शवमध्ये केवल १० जनाको मात्रै पहिचान भएको छ र ती शव आफन्तहरूले अन्तिम संस्कारका लागि लगेका छन्। बाँकी शवहरूलाई चितवनका प्रमुख जिल्ला अधिकारीका अनुसार “जमिनमुनि व्यवस्थापन” गरिएको छ।

भोटेकोशी बाढीमा हराएका आमाबाबुको खोजी गर्दै मलेसियाबाट फर्किएका छोराछोरी

कैलाश मानसरोवर यात्रामा नेपाल आएका चार मलेसियाली नागरिक १० भदौको बाढीपछि सम्पर्कविहीन भएका छन्। उनीहरूको खोजीमा मलेसियाबाट आएका छोराछोरीले सरकारी निकायहरूसँग आग्रह गरे तापनि अन्तिम सम्पर्क टिमुरे क्षेत्रमा भएको र त्यसपछिको फोन नलागेको बताएका छन्। सम्पर्क हुने सम्भावना नहुँदा परिवारले आशा त्याग्दै मलेसिया फर्कने तयारी गरिरहेका छन्। १६ भदौ, काठमाडौं। कैलाश मानसरोवर यात्राका लागि नेपाल आएका चार मलेसियाली नागरिक सम्पर्कविहीन छन्। १० भदौमा आएको बाढीपछि उनीहरूलाई कुनै खबर भेटिएको छैन। कैलाश यात्रामा आएका र बाढीपछि सम्पर्कविहीन बनेका ती नागरिकका छोराछोरी नेपाल आएर खोजी गरिरहेका थिए। तर, कुनै उपलब्ध जानकारी नभएपछि आशा तुड्दै अब मलेसिया फर्किन लागेका छन्। “हामीलाई उनीहरू कहाँ छन् भनेर मात्र थाहा पाउनुछ, जीवित छन् वा छैनन् भन्ने थाहा भएन,” मलेसियाबाट आएका छोरा मितरुनले बताए। नेपाल आएका र समन्वय गरिरहेका नेपाली नागरिक प्रेम विकका अनुसार सम्पर्कको कुनै सम्भावना नरहेपछि परिवार मलेसिया फर्कन लागेका हुन्। सम्पर्कविहीन चारमध्ये ५९ वर्षका रमन सुप्रमनियम, ५४ वर्षीया निलाभनी मारिमुथु, ५८ वर्षीया पद्मावथी ए गोविन्दास्वामी र ६० वर्षका मुरुकान सुप्रमनियम समावेश छन्। उनीहरूको छोराछोरी खोजीका लागि नेपाल आएका हुन्। मितरुनको आवाजमा आमाबाबुको खोजीको पीडा र भेट्ने आशाको कमज़ोरी स्पष्ट थियो। अगस्ट २६ गते नेपाल समय अनुसार बिहान ८:१५ बजे ती व्यक्तिहरूको अन्तिम सम्पर्क टिमुरे क्षेत्रमा भयो। त्यसपछि मोबाइलमा फोन आउन छाड्यो। यस क्षेत्र नेपालको चीन सीमादेखि करिब डेढ किलोमिटर टाढा पर्छ। आमाबाबुसँग सम्पर्क नहुँदाजसले उनीहरूका छोराछोरी मलेसियाबाट नेपाल आएका थिए। नेपाल आएर उनीहरूले सरकारी र सुरक्षा निकायहरू सहित सम्बन्धित पक्षसँग भेटेर आमाबाबुको खोजी गर्न अनुरोध गरे। उनीहरूको अनुरोध थियो, “हामीलाई आमाबाबुको स्थिति बताउनुहोस्।” बाढीपछि सात दिनसम्म पनि आमाबाबुको कुनै खबर नपाउँदा उनीहरूको आशा निराशामा परिणत भयो। “हामी कैलाश यात्रामा आएका चार मलेसियाली नागरिकका छोराछोरी हौं, उहाँहरू अगस्ट २६ देखि बेपत्ता हुनुहुन्छ,” रमनकी छोरी लोगादर्सनीले भनिन्। “नेपाल समय अनुसार बिहान ८:१५ बजे अन्तिम सम्पर्क भयो, त्यसपछि कुनै खबर पाएको छैन।” परिवारले नेपाल र मलेसिया सरकारसित खोजी र उद्धार अभियान तीव्र बनाउन आग्रह गरेका थिए। खोजी क्षेत्र बढाउन र आवश्यक परे अन्य देशको उद्धार तथा सैन्य टोलीको सहयोग लिन माग उठाएका थिए। “हामी उनीहरूको अवस्थाबारे जानकारी चाहन्छौं र आशावादी थियौं कि सुरक्षित भेटिनेछन्,” उनले भनिन्। “तर उद्धार कार्य छिटो गर्नुपर्छ ताकि जानकारी छिट्टै पाउँ।” अरू परिवारका सदस्य मितरुनले पनि नेपाल र मलेसिया सरकारसँग खोजी अभियान छिटो गर्न अपिल गरेका थिए। “म मितरुन हुँ, निलाभनी मारिमुथुको छोरा। उहाँहरूसँग अन्तिम सम्पर्क २६ अगस्ट बिहान ८:१५ बजे टिमुरे क्षेत्रमा भएको थियो,” उनले भने। “ठेगाना र जीवित छ कि छैन थाहा नहुँदा धेरै दुखदायी छ।” उनले नेपाल सरकारलाई उद्धार तथा खोजी क्षेत्र विस्तार गर्न र अन्य देशका सैन्य तथा उद्धार टोलीहरूको सहयोग लिन अनुरोध गरे। तर उनीहरू नेपाल आएर आमाबाबुको खोजी गरिरहेका बेला अवस्था निराशाजनक हुँदै गयो। सरकारले बाढी प्रभावित क्षेत्रबाट तत्काल जीवित उद्धार सम्भावना नरहेको जानकारी दिएको छ। त्यसपछि परिवारका लागि नेपालमै बस्ने समय घटेको छ। आमाबाबुलाई भेट्ने आशा बोकेर आएको मलेसियाबाट आएका छोराछोरी अब रित्तो हात फर्कन लागेका छन्। नेपालमै रहँदा उनीहरूले विभिन्न निकायसँग भेटेर परिवार खोजी गर्न अनुरोध गरे। तर, निश्चित सूचना पाउन सकेन्। आमाबाबुको खोजीका लागि मलेसियाबाट आएका छोराछोरी अन्ततः उनीहरूको अवस्थाबारे निश्चित जानकारी नपाई फर्कन बाध्य भएका छन्। नेपाल आउँदा छोराछोरीको मनमा आशा थियो– बाढीले मात्र सम्पर्क टुटेको होस्, आमाबाबा सुरक्षित भेटिउन्। तर त्यो आश कमजोर हुँदै गएको छ। फर्किने तयारीमा रहेका छोराछोरीको मनमा एउटै प्रश्न छ, ‘हाम्रा आमाबाबा कहाँ छन्?’ जवाफ अझै अनिश्चित छ। सरकारी निकायबाट सम्पर्क नहुने दाबी पछि उनीहरू निराश हुँदै फर्किन लागेका हुन्।

भोटेकोशी-त्रिशूली बाढीपछि भागेर ज्यान बचाएकी युनिशा अमात्य

“आँखैअगाडि दुई जनालाई बाढीले बगायो, तर म १० सेकेन्डले बाँचेँ” नुवाकोटको बट्टारकी युनिशा अमात्य स्थानीय त्रिभुवन त्रिशूली विद्यालयमा अंग्रेजी माध्यमबाट कक्षा ११ मा अध्ययनरत छिन्। गत बुधवार जब बाढी आयो, उनी विद्यालयमै थिइन्। कक्षा चलिरहेको समयमा शिक्षकहरूले बाढीका कारण घर जान भन्दा पहिले बजारभन्दा माथि रहेको जलविद्युत् आयोजनाको बाँध फुटेको रहेछ भन्ने कुरा थाहा पाउनुभयो।
पहिले उनले घरमा फोन गरेर बुवालाई लिन आउन बोलाइन्। तर सबै जना भाग्न थालेपछि उनी पनि साथीहरूसँग पछिपछि दौडिन थालिन्। उनलाई त्रिशूलीको पुलछेउमै झण्डै बाढीले समातेको थियो।
“हामी पनि १० सेकेन्डको अन्तरालले मात्र बचेका हौँ। साथीहरू र म,” उनी सुनाउँछिन्। युनिशाका अनुसार उनको आँखाअगाडि दुई जनालाई बाढीले बगाएर लग्यो।

सरकारको ढिलाइले उद्धार कार्यमा थप जोखिम, ठूलो क्षतिको सम्भावना

त्रिशूली थ्रीबी, चिलिमे, लाङटाङ र अन्य जलविद्युत् परियोजनामा बाढीपछि ८९४ जना कर्मचारी तथा श्रमिक अझै सम्पर्कविहीन छन्। सात दिनसम्म उद्धार कार्यमा ढिलाइ हुँदा नेपाली सेना, विदेशी टोली, निजी क्षेत्र र प्राविधिक संघले आवश्यक उपकरण र अनुमति नपाउन गुनासो गरेका छन्। सरकारले सम्बन्धित आयोजनाका कम्पनीहरूलाई प्राविधिक जनशक्ति र उपकरणसहित खोज तथा उद्धारमा खटिन अनुमति दिएको छ। १६ भदौ, काठमाडौं।

‘हामी शुक्रबारदेखि यहाँ छौँ। सरकारलाई धेरै पटक आग्रह गरिरहेका छौँ। सरकारले प्रयास त गरिरहेको छ, तर हामीलाई केही भएजस्तो लागिरहेको छैन। त्रिशूली थ्रीबी उद्धारका लागि हामीले शुक्रबारदेखि एक्स्काभेटर ल्याउन खोजेका थियौँ तर सोमबार मात्र एक्स्काभेटर पुगेको छ। सुरुमा दलदल भएर भित्र जान नसकिने भनियो, तर सोमबार जाँदा भित्र जान सकिने ठाउँ भेटियो। त्यसैले थप मान्छे र एक्स्काभेटर लगाएर उद्धार गर्नुपर्ने अवस्थामा छौँ, दुई–तीन सय जनशक्ति र चार–पाँच वटा एक्स्काभेटर आवश्यक छ,’ त्रिशूली थ्रीबीमा हराइरहेका टिम लिडर इन्जिनियर कमल पाण्डेको छोरा विवेक पाण्डेको भनाइ हो। उनी आफ्ना पिता अझै जीवित फर्कने आशामा नुवाकोटमा बसेका छन्।

सुरुङ उद्धारको पहिलो ७२ घण्टालाई ‘गोल्डेन आवर’ मानिन्छ। यसै बीचमा उद्धार गर्न सके धेरैको ज्यान बचाउन सकिन्छ। तर, एक हप्ता बितिसक्दा पनि सरकार उद्धारमा सफल हुन सकेको छैन। त्रिशूली थ्रीबी आयोजनामा कार्यरत १९८ कर्मचारी र कामदार अझै सम्पर्कविहीन छन्। पूर्ण क्षमताको उद्धार कार्य सुरु हुन भने सकेको छैन। नेपाल विद्युत् प्राधिकरणकै सहायक कम्पनीले बनाइरहेको यो आयोजनाको उद्धारमा अहिले एक मात्र एक्स्काभेटर घटना स्थल पुगेको छ। अन्य एक्स्काभेटर र सामग्री पठाउने प्रयास भइरहे पनि अझै पुग्न सकेको छैन।

विवेक पाण्डेजस्ता हजारौं परिवार र सहकर्मी त्रिशूली क्यारिडोरमा जलविद्युत आयोजनाबाट बेपत्ता भएका आफन्तको पर्खाइमा छन्। तर, सरकारले सात दिनसम्म सुरुङमा फसेकाहरूको उद्धारमा सफल हुन सकेको छैन। चिलिमे जलविद्युत विभागका प्रमुख कार्यकारी अधिकृत भाइराजा महर्जनले प्राविधिक कर्मचारी अझै उद्धार हुन नसकेको जानकारी दिएका छन्। ‘नेपाली सेना र भारतीय सेनाको टोली हिजो र आज सुरुङमा गए तर लेदो छिरेको छ जसलाई निकाल्न एक्स्काभेटर लगायत आवश्यक उपकरणहरू अहिलेसम्म पुगेका छैनन्,’ उनले बताए।

भोटेकोशी-त्रिशूली बाढी: रसुवाढी जलविद्युत् आयोजनाको सुरुङमा मान्छे फेला परेनन्

रसुवाढी जलविद्युत् आयोजनाको सुरुङमा मान्छे फेला नपरेपछि उद्धारकर्ताहरू फर्किएका छन्। नेपाली सेनाले जनाएको छ कि रसुवाढी जलविद्युत् आयोजना (आरएचपीएल)को सुरुङभित्र कुनै पनि व्यक्ति फेला नपरेपछि उद्धार टोलीले फिर्ता हुने निर्णय गरेको हो।

गत बुधवार भोटेकोशी नदीमा आएको बाढीपछि उक्त सुरुङमा केही व्यक्तिहरू फसेको अनुमान गरिएको थियो। भोटेकोशी र तल पर्ने त्रिशूली नदीमा आएको बाढीका कारण विभिन्न जलविद्युत् आयोजनामा कार्यरत सयौँ व्यक्ति सम्पर्कविहीन भएका सरकारी निकायहरूले जानकारी दिएका छन्।

‘अब हामीले अन्तर्राष्ट्रिय समुदायसँग क्षतिपूर्तिको माग गर्नुपर्छ’

रसुवाको ल्हेन्दे खोलामा गएको बुधबार आएको विनाशकारी बाढी पाँच हजार मिटरभन्दा माथिको उचाइबाट खसेको हिमपहिरोका कारण भएको विज्ञहरूको विश्लेषण छ। डा. सुदीप ठकुरीका अनुसार तीव्र गतिमा ठूलो हिमचट्टान खस्दा उत्पन्न ऊर्जा र तापक्रमले बग्ने पानीलाई लेदोयुक्त बाढीमा परिणत गरेको हो। उनले भने कि रसुवागढी र चमोलीको बाढीको प्रकृति समान छ र हिमतालसँगै हिमपहिरो पनि उच्च जोखिमको विषय हो। ठकुरीले जोखिमयुक्त क्षेत्रको नक्शांकन, पूर्वसूचना प्रणाली र भू-उपयोग नीति कार्यान्वयन गरी क्षतिलाई न्यून गर्न सुझाव दिएका छन्।

गत बुधबार आएको बाढीलाई लिएर विज्ञहरूले विभिन्न तथ्यांक र डाटा प्रयोग गरी घटनाको विष्लेषण गर्दैछन्। लाङटाङको उत्तरी भागमा ठूलो हिमढिस्को खस्नु नै विनाशकारी बाढीको मुख्य कारण रहेको उनीहरू बताउँछन्। यद्यपि ’हिमाली सुनामी’ भनिएको बाढीको कारणबारे विज्ञहरू अलमलमा छन्। त्रिभुवन विश्वविद्यालयका सह-प्राध्यापक डा. सुदीप ठकुरीले नेपालको उच्च भेगबाट ठूलो मात्रा हिउँ खस्दा विनाशकारी बाढी आएको बताए।

रसुवा बाढीका कारणबारे उनले अनलाइनखबरका कृष्ण ज्ञवालीसँग गरेको कुराकानीको सम्पादित अंश यस्तो छ। रसुवाको ल्हेन्दे खोलामा तीव्र र ठूलो बाढी आउनुको कारण के हुनसक्छ? बाढी कहाँबाट सुरु भयो भन्ने कुरा अत्यन्त महत्वपूर्ण हुन्छ। उपलब्ध तथ्यांकका आधारमा पाँच हजार मिटरभन्दा माथिको क्षेत्रबाट घटना सुरु भएको देखिन्छ। लाङटाङको उत्तरी लेरुङमा भएको हिमनदी करिब पाँच हजार मिटरभन्दा माथि थियो। त्यसको तल तीन हजार मिटर उचाइमा नदी भ्याली रहेको छ।

त्यसैले करिब दुई हजार मिटर तल ठूलो हिमचट्टान खसेको हुनसक्छ। गुरुत्वाकर्षण प्रभाव र हिमचट्टानको ठूलो आकारका कारण तीव्र गति प्राप्त भएको हुनुपर्छ। त्यहाँको भिरालोपनले पनि बग्ने गतिमा सहयोग पु¥याएको छ। रसुवागढीको नाकातर्फ बाढी तीव्र गतिमा आएको देखिन्छ। सुरुमा करिब १२० किलोमिटर प्रति घण्टाभन्दा बढी गतिमा आएको थियो र त्यसपछि पनि तल्लो क्षेत्रहरूले सोही गति कायम राखेको देखिन्छ। चितवन पुगेपछि मात्र बाढीको गति केही कम भएको अनुमान छ।

करिब पाँच हजार मिटर उचाइबाट तल खसेपछि सुरु भएको हिमचट्टानसहितको बाढीले किन यति अस्वाभाविक तीव्रता लियो? विज्ञहरूले स्पष्ट धारणा बनाउन नसकेको कारण के हो? सूचना अनुसार माथिबाट ठूलो बरफको ठूलो ठिक्का तल खसेको छ र यस प्रकरणमा ठूलो ऊर्जा उत्पन्न भएको छ। त्यहाँ तापक्रम पनि उच्च हुँदा तीव्र गतिले स–साना बरफका टुक्रा मिलेर जमेको हिउँ तुरुन्तै पग्लिएको छ।

अहिलेको अनुमानअनुसार पहिरो खसेको ठाउँमा हिउँ वा पानी भड्किने ठाउँ हुनसक्छ, किनकि हिमनदीले पहिले नै त्यही बाटो छाडेको पनि हुनसक्छ। ढुंगा र गेगरहरूले छोपिएको तर भित्री भाग पग्लिरहेको भिजेको भाग पहिरोसँग ठोक्किएको हुन सक्ने सम्भावना छ। यसले हिमढिस्को तल सराउन लुब्रिकेन्टको भूमिका खेलेको हुनसक्छ। यी सबै कारकहरूले मिलेर ठूलो बहावलाई जन्म दिएकै हुनसक्छ।

त्यो बाढीमा पानी मात्र होइन, ढुंगा, माटो, गेगर र रूखहरू पनि मिसिएका छन्। तीव्र गतिमा आएको लेदोयुक्त बाढीले तलका क्षेत्रमा व्यापक विनाश गरेको देखिन्छ। यस्तो ठूलो र प्रलयकारी हिमाली विपत्तिका केही उदाहरण के कस्ता छन्? नेपालमा जनधन र भौतिक संरचनामा यति ठूलो क्षतिको उदाहरण धेरै कम पाइन्छ। विगत २०० वर्षको इतिहासमा पनि यस्ता ठूला विपत्तिका उदाहरण निकै कमी रहेका छन्। तर सिक्किम (भारत) मा केही वर्षअघि आएको बाढी, नन्दादेवी पहिरोका कारण चमोलीमा आएको बाढी, गत वर्ष रसुवागढीमा आएको बाढी, थामे र सेतीबाढी जस्ता घटनाहरू रहेका छन्।

यी सबै घटनासँग तुलना गर्दा रसुवागढीको बाढी सबैभन्दा ठूलो र विनाशकारी देखिन्छ। विगतका कुन घटनाले रसुवागढी बाढीसँग मिल्दोजुल्दो स्थिति देखाउँछ? रसुवागढीको बाढी हिमपहिरोका कारण भएको थियो र यसको प्रकृति भारतको चमोलीको बाढीसँग धेरै समान छ। त्यस स्थानको नोक्सान नेपालभन्दा कम देखिन्छ। अरू घटनाहरू भिन्न प्रकृतिका छन्, जस्तै केदारनाथको घटना ‘क्लाउड बर्स्ट’ (घना वर्षा) बाट आएको थियो भने सिक्किम नागरिकतालबाट बाढी आयो।

बाढीको कारण छुट्टाउन आवश्यक छ र रसुवागढी र चमोली बाढीको प्रकृति निकै समान छ। अहिले हिमताल विस्फोटको खतरा छ भने हिमपहिरोको जोखिम पनि बढेको छ, होइन र? हो, केही वर्षअघि मैले अध्ययन गरेको थिएँ। हिमपहिरो नयाँ विषय होइन। सन् १९२० देखि अहिले सम्म करिब चार सय मानिस हिमपहिरोमा परेर ज्यान गुमाइसकेका छन्। तर अहिलेको जस्तो ठूलो घटना प्रथम पटक हो। नेपालमा करिब १५ सयभन्दा बढी हिमताल छन् र थप साना हिमताल बनेको हुँदैछ। तिब्बतमा रहेका हिमतालहरूले पनि नेपालमा प्रभाव पार्छन्। करिब दुई सय हिमताल जोखिममा छन्।

पहिले हामीले ठूलो हिमतालहरूलाई मात्रै जोखिमपूर्ण मान्थ्यौं, अहिले साना हिमतालहरू पनि खतराबाट मुक्त छैनन्। ठूलो हिमचट्टान तल खस्नुको कारण के हुनसक्छ? भू-गर्भिय प्रभाव, तापक्रम वृद्धि वा अन्य कारण? हिमाली क्षेत्रका हिमनदीहरूबाट हिउँ र बरफ खस्नु सामान्य प्रक्रिया हो। तापक्रम वृद्धिका कारण जमिन र बरफको बीचको सम्बन्ध टुटेको हुनसक्छ। क्रिभासेस (दराज) र भित्र पस्ने पानीले चट्टानलाई कमजोर पार्न सक्छ। अहिले हिमाली क्षेत्रमा पानी पर्ने मात्रा बढेको छ जसले छिद्रमा पसेर बरफको थुप्रो सर्न मद्दत गर्छ। तापक्रम बढ्दा जमिनको सतहमा रहेको हिउँ पग्लन्छ र जसले हिमनदीलाई कमजोर बनाउँछ।

तीव्र गतिमा खसेको हिमचट्टानले धेरै ऊर्जा र गर्मी उत्पादन गर्‍यो जसले लेदोयुक्त बाढी बनाउन सहयोग गर्‍यो। प्रमा फ्रस्ट (स्थायी जमेको जमिन) हिमाली क्षेत्रको विशेषता हो। तापक्रम बढ्दा यसले भू–पगाल्न थाल्छ र हिमपहिरोको खतरा ल्याउँछ। हिमपहिरो सामान्य घटना हुन्, तर यस्ता ठूला घटनाहरूको कारण बुझ्न थप अनुसन्धान आवश्यक छ। जोखिमपूर्ण हिमतालहरू पहिचान गर्न सजिलो थियो, तर यी अप्रत्याशित हिमपहिरोहरूले भविष्यमा खतरा बढायो।

हिमनदी र हिमपहिरोले जलाधार क्षेत्रमा उच्च जोखिम सिर्जना गरिरहेको छ। यस्ता हिमनदी र हिमतालबाट धेरै नदी नाला सुरु भएका छन्। नयाँ घटनाहरू अनुमानभन्दा टाढा हुन सक्छन्। खुम्बु क्षेत्रका माथिल्लो भागमा यस्ता हिमनदी छन् र ती कुनै पनि बेला तलका क्षेत्रमा असर पुर्याउन सक्छन्। पूर्वदेखि पश्चिमसम्म नेपालका धेरै ठाउँ जोखिमयुक्त छन्। यी क्षेत्रहरू खोजी, नक्शांकन गरेर जोखिम क्षेत्र चिन्हित गरी त्यहाँका बस्तीलाई सुरक्षित बनाउनु आवश्यक छ। चमोली र रसुवागढी बाढीमा हिमताल विस्फोटको सम्भावना पनि थियो, तर पछि हिमनदी खसेको पुष्टि भएको छ।

अब अनुसन्धानको प्राथमिकतामा हिमपहिरोलाई पनि राख्नुपर्छ? हो, अहिले हिमपहिरो र चट्टान झर्ने घटनालाई प्राथमिकतामा राख्नुपर्छ। उच्च हिमाली क्षेत्रबाट खसेका सबै पदार्थलाई हिमपहिरो मानिन्छ। यी सबै जोखिमहरू जबर्जस्त रूपमा रहन्छन्। हिमाली क्षेत्रमा हिउँ परेर जम्मा हुन्छ र हिमनदी बनेर तल बग्छ। यदि हिमनदी नियन्त्रणमा नछ भने थुप्रिएको हिउँ पछि हिमपहिरो बन्न सक्छ। धेरै वर्षसम्म पानी र हिउँ जमिरहन्छन्। समयक्रममा जमेको हिउँ बरफमा परिणत हुन्छ र विस्तारै भिरालो बाटो हुँदै तल झर्छ। यसलाई हिमनदी भनिन्छ। तापक्रम बृद्धिले पग्लन प्रक्रिया तीव्र बनाउँछ।

कुनै हिमनदी चलिरहेछ कि छैन भन्ने कुरामा धेरै ध्यान दिनुपर्छ। हिमपहिरो भनेको सामान्य अवस्थामा होइन अचानक ठूलो बरफ वा चट्टान खस्नु हो जुन हिमनदीसँग पृथक हुन्छ। वैज्ञानिकहरू बढ्दो तापक्रमलाई हिमाली क्षेत्रका प्रकोपको मुख्य कारण मान्छन्। नेपालको हरितगृह ग्यास उत्सर्जन (०.५%) विश्वमै नगण्य छ। तापक्रम वृद्धिमा बाह्य कारणको भूमिका बढी छ। विकासशील र विकसित देशहरू तापक्रम वृद्धिमा जिम्मेवार छन्। तर उच्च हिमाली क्षेत्रको तापक्रम वृद्धिदर विश्वको औसतभन्दा बढी छ। यसको भूमिका कति कति छ भन्ने विवाद जारी छ।

रसुवागढीदेखि मलेखुसम्म यस्ता घटनाले जोखिम र क्षति ल्याउँछन्। हामीले समुदायलाई कसरी जोगाउने? तयार र पूर्वसूचना प्रणालीमा जोड दिनुपर्छ। बस्ती र संरचनालाई जोखिम क्षेत्रबाट टाढा राख्ने नीति बनाई कार्यान्वयन गर्नुपर्छ। पूर्ण रूपमा बस्ती हटाउन नसकिने अवस्थामा पूर्वसूचना र नक्शांकन धेरै आवश्यक छ। पीडित क्षेत्रका बासिन्दाहरूले विगतदेखि यहाँ बसेको बताएका छन् तर यस्ता हिसक क्षति सधैं थिएन भन्ने चिन्ता पनि व्यक्त गरेका छन्।

यस किसिमको क्षतिको कल्पना कसरी गर्न सकिन्छ? पृथ्वीको दीर्घकालीन इतिहाससँग तुलना गर्दा मानिसको आयुष्को अवधि छोटो छ। केही दशक वा पुस्तामा अरू विपत्तिहरू नभएको भनी सुरक्षित भन्न सकिँदैन। सोलुखुम्बुको थामेमा खोला बगेको छेउछाउमा घरहरू थिए जसले त्यो ठाउँ पूर्ण खतरामुक्त थिएन भन्ने देखाउँछ। पुर्खाहरूको नियमानुसार काम भए पनि मानव क्रियाकलापले जोखिम बढाएको देखिन्छ।

पूर्वसूचना प्रणालीसंगै ’अर्ली वार्निङ सिस्टम’ भए क्षति कम हुने थियो भन्ने तपाईंको भनाइ छ। यस्तो प्रणाली कस्तो हुनुपर्छ? हाल केही नदीहरूमा पानीको सतह मापन गर्न सेन्सर राखिएको छ। केही हिमतालहरूमा सेन्सर र साइरन राखेर काम भैरहेको छ। तर यी प्रयासहरू पर्याप्त छैनन्। हामी अहिले धेरै जोखिमयुक्त क्षेत्रमा छौं। साना ठाउँमा समेत संयोजित पूर्वसूचना प्रणाली आवश्यक छ। ठूलो प्रकोपमा पूर्वसूचना सबैलाई थाहा नपाउन सक्यो भने केही मिनेटको सूचना पनि जीवन बचाउन महत्वपूर्ण हुन्छ। रसुवागढी क्षेत्रमा उपयुक्त सेन्सर र सूचना प्रणाली भए धेरै ज्यान जोगिन सक्थ्यो।

यस प्रकारको घटना पछि हामी अझ बढी सतर्क हुनुपर्छ। जलवायु न्यायको सन्दर्भमा नेपालले अन्तर्राष्ट्रिय समुदायसँग कस्तो कार्रवाई गर्नुपर्छ? प्रविधि र ज्ञान साझेदारीका लागि अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग अनिवार्य छ। तथ्यांक र डाटा मागेर पूर्वतयारी सम्भव छ। नेपालले आर्थिक रूपमा क्षतिपूर्तिको माग गर्न सक्छ। संयुक्त राष्ट्रसंघमा विकासशील देशहरूको प्रतिनिधित्वमार्फत स्रोत जुटाउन प्रयास गर्नुपर्छ। क्षतिपूर्तिको माग आउँदा राष्ट्रसंघको मञ्चमा प्रभावकारी वकालत र पहुँच निर्माण गर्नुपर्छ।

भोटेकोशी–त्रिशूली बाढी: भेटिएका शवहरूको पहिचानमा चुनौती

भोटेकोशी–त्रिशूली बाढीको छैटौँ दिनसम्म पनि नदीले बगाएका र लेदोमा पुरिएका शवहरू भेटिने क्रम जारी रहँदा, तीमध्ये पहिचान भएका शवको संख्या अत्यन्तै कम भएको अधिकारीहरूले बताएका छन्। स्वास्थ्य मन्त्रालयले उपलब्ध गराएको तथ्यांक अनुसार सनाखत भएका शवहरूको संख्या चार प्रतिशतभन्दा अलिकति बढी रहेको देखिन्छ। “[अहिलेसम्मको तथ्यांक अनुसार] ७९६ शवमध्ये करिव ३७ जना मात्रै सनाखत भएका छन्,” स्वास्थ्य मन्त्रालयका सहप्रवक्ता डा समीरकुमार अधिकारीले आइतवार साँझसम्मको तथ्यांक प्रस्तुत गर्दै भने। सोमबार अपराह्नसम्म मृतकको संख्या ९०० नाघिसकेको छ।

“सग्ला र परिचय गर्न सकिने शवहरू आफन्तले पहिचान गरेर लगिसकेका छन्। अन्य सग्वा शवहरूको व्यवस्थापन हामीले गरिरहेका छौं र गर्नेछौं। जसलाई राख्न असम्भव हुन्छ, ती माटोमा व्यवस्थित तरिकाले राखिन्छन् अहिलेको लागि।” अहिलेसम्म सबैभन्दा धेरै शवहरू चितवनमा भेटिएका छन्। जिल्ला प्रशासन कार्यालय चितवनका अनुसार सोमवार दिउँसोसम्म २७२ शव भेटिएका छन् र तीमध्ये १२ जनाको मात्र सनाखत गरिएको छ। “शवहरू कुहिन थालेकाले भण्डारण र पहिचानमा समस्या बढ्दै गएपछि सरकारले चितवनसहित विभिन्न जिल्लामा मृतकहरूको अस्थायी व्यवस्थापन शुरू गरेको छ।”

“आइतबारदेखि नै नवलपरासीमा पनि यो काम सुरु भइसकेको छ। धादिङ, नुवाकोट, रसुवा र काठमाडौँको त्रिवि शिक्षण अस्पतालमा पनि फरेन्सिक टोलीले काम सुरु गरिसकेको छ,” स्वास्थ्य मन्त्रालयका सहप्रवक्ता अधिकारीले भने। “बाढीका पहिलो वा दोस्रो दिन केही सग्ला शवहरू भेटिए पनि दिन बित्दै गएपछि सडेका अवस्थामा शवहरू मात्र भेटिन थालेको अधिकारीहरूले बताएका छन्। यसकारण डीएनए नमूनामार्फत् मात्रै शव पहिचान गर्ने बाहेक विकल्प नभएको निष्कर्षमा पुगेको छ।”

नेपाल प्रहरीले आजै एउटा सूचना जारी गर्दै भोटेकोशी नदीमा आएको बाढीका कारण आफन्तजन भेटिउन नसकेको नेपालमा रहेका नेपाली तथा विदेशीहरूले डीएनए परीक्षणमार्फत शव र शरीरका अङ्ग वा भाग यकिन गर्न चाहेमा “सबैभन्दा नजिकको रगतको नाता भएका बाबु, आमा, छोरा वा छोरीमध्ये कोही एक जनाको नमुना सङ्कलनका लागि प्रहरीसँग सम्पर्क राख्न” भनेको छ।

अधिकारीहरूले भारतबाट केहि फरेन्सिक विशेषज्ञहरु आइतवार नै नेपाल आएका छन्। “मैले १३ जना डीएनए फरेन्सिक विशेषज्ञहरू नेपाल आइसकेको र काम सुरु गरिसकेको जानकारी पाएको छु। उनीहरू नेपाल प्रहरीसँग समन्वय गरेर काम गरिरहेका छन्,” स्वास्थ्य मन्त्रालयका सहप्रवक्ता अधिकारीले भने।

राहत, उद्धार र पुनःस्थापनामा सरकारसँग समन्वय गर्ने सहमति

रास्वपाको आह्वानमा सिंहदरबारमा बसेको सर्वदलीय बैठकले राहत, उद्धार र पुनःस्थापनामा सरकारसँग समन्वय गरेर अघि बढ्ने निर्णय गरेको छ। बैठकले केन्द्रमा गठन भएको राजनीतिक सञ्जाललाई सबै तहमा विस्तार गर्ने र बागमती प्रदेशदेखि बाढी प्रभावित जिल्ला तथा पालिकामा संयन्त्र गठन गर्ने सहमति गरेको छ। एमाले, नेकपा र कांग्रेसका नेताहरूले सुरुङमा फसेका वा थुनिएका व्यक्तिको उद्धारका लागि सरकारलाई अन्तर्राष्ट्रिय, प्राविधिक र विज्ञ सहयोग लिन सुझाव दिएका छन्। मिति १६ भदौ, काठमाडौं।

सर्वदलीय बैठकले राहत, उद्धार र पुनःस्थापनामा सरकारसँग समन्वय गरी अघि बढ्ने सहमति व्यक्त गरेको छ। रास्वपाको आह्वानमा मंगलबार सिंहदरबारमा बसेको उक्त बैठकले विपद्को समयमा एकताबद्ध भएर राहत, उद्धार र पुनःस्थापनामा सरकारसँग मिलेर काम गर्ने निर्णय गरेको हो। बैठकपछि रास्वपा प्रवक्ता जगदिश खरेलले खोजी, उद्धार र राहतका विषयमा विभिन्न राजनीतिक दलहरूबाट प्राप्त सुझाव र प्रतिक्रियाहरूलाई गम्भीरतापूर्वक लिइएको जानकारी दिए। उनले केन्द्रमा गठन भएको राजनीतिक सञ्जाललाई सबै तहमा विस्तार गर्ने सहमति भएको बताए।

त्यस्तै, यस्ता सर्वदलीय बैठक र संयन्त्रहरू बागमती प्रदेशसहित बाढी प्रभावित सबै जिल्ला तथा स्थानीय तहहरूमा पनि गठन गरिने उहाँले बताए। यी संयन्त्रहरूको मुख्य उद्देश्य ती तहका सरकारहरूले सञ्चालन गरिरहेका विपद् व्यवस्थापनसम्बन्धी कार्यमा सहयोग र सहजीकरण गर्नु रहेको छ। सम्पूर्ण बस्ती सार्न तीनै तहका सरकार, नागरिक, प्रभावित समुदाय तथा राजनीतिक दलहरूबीच राष्ट्रिय सहमति आवश्यक भएकाले उच्चस्तरीय राजनीतिक संयन्त्रलाई निरन्तरता दिँदै अघि बढ्ने सहमति भएको पनि प्रवक्ता खरेलले स्पष्ट पार्नुभयो।

बैठकपछि एमाले नेता प्रदीप ज्ञवालीले प्रभावित क्षेत्रका पीडित नागरिकलाई राहत वितरणमा सरकारले गम्भीर भूमिका खेल्नुपर्ने र सुरुङमा फसेका व्यक्तिको उद्धारका लागि अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग लिन सुझाव दिनुभयो। नेकपा नेता वर्षमान पुनले सुरुङमा थुनिएका मजदुरको उद्धारमा विज्ञहरू परिचालन गर्नुपर्ने तथा निजी क्षेत्र र विदेशी कम्पनीहरूलाई उद्धार कार्यमा खुला पार्नुपर्ने बताए। कांग्रेसका प्रवक्ता देवराज चालिसेले सुरुङमा थुनिएका व्यक्तिको खोजी र उद्धारमा सरकारले अन्य राष्ट्रसँग प्राविधिक सहयोग लिनुपर्ने बताए।

भोटेकोशी-त्रिशूली बाढी: ‘मान्छेहरू सुरुङभित्र पावरहाउसमा हुन सक्छन्’ – कुलमान घिसिङ

भोटेकोशी र तल त्रिशूली नदीमा आएको बाढीले त्यहाँका जलविद्युत् केन्द्रहरू ध्वस्त हुँदा उक्त क्षेत्रका धेरै मानिसहरू, विशेष गरी सुरुङहरू भित्र हुन सक्ने अनुमान गरिएको छ। प्रधानमन्त्री वलिन्द्र शाहले सरकारले बाढी प्रभावित क्षेत्रमा “अझै पनि खोज तथा उद्धारमा केन्द्रित” रहेको बताएका छन्।

सो क्षेत्रमा जलविद्युत् विकासमा अग्रणी भूमिका निभाएका नेपाल विद्युत् प्राधिकरणका पूर्व कार्यकारी निर्देशक कुलमान घिसिङले धेरै मानिसहरू अझै पनि सुरुङभित्र रहेको पावरहाउसको संरचनामा फसेको हुन सक्ने बताए। उनले भने, “रसुवागढी आयोजनाको सुरुङभित्रको पावरहाउसमा झन्डै १२ जना फसेको विवरण छ। चिलिमेमा करीब ६ जना, र लाङ्टाङ आयोजनामा करिब २५ जना फसेझैं छ।” उनले थपे, “माथिल्लो त्रिशूली १ मा हजारौँ मानिस संलग्न निर्माण कार्य भइरहेको छ र सुरुङभित्र मात्र करीब ३०० जनासम्म सम्पर्कविहीन छन्।”

उद्धारको सम्भावना र चुनौतीका बारेमा उनले भने, “ती सबै सुरुङ क्षेत्रमा केही उद्धार कार्यहरु भएको छ। म आफैं तीन दिनअघि यहाँको सुरुङको अवलोकन गरेर आएको थिएँ र सेना तथा उद्धारकर्मीहरूलाई कसरी उद्धार गर्न सकिन्छ भन्नेबारे छलफल पनि गरेँ।” उनले भने, “सुरुङभित्र पसेको भए पनि पावरहाउससम्म पुग्न नसकिएको, ‘लक्ड’ भएको भन्ने सुनिएको छ। तर सुरुङभित्र फसेकाहरू भित्रै पावरहाउसमै हुन सक्छन्।”

कुलमान घिसिङले भने, “सुरुङभित्र काम गर्न बसेकाहरू पावरहाउसमै बस्छन्। त्यहाँका संरचनाहरू चार तहसम्मका हुन्छन्। बाढी आएपछि उनीहरू मशीन फ्लोरभन्दा माथि गएर बस्न सक्छन्।” उनले चिलिमेमा लेदो निकाल्न पम्प र डीजल जेनरेटर ल्याएर काम गर्न प्रयास भइरहेको जानकारी दिए। उनले जोड दिए, “अब छिटोभन्दा छिटो उद्धारमा ध्यान दिनुपर्छ।”

रसुवागढी नाकाको भविष्य अनिश्चित, अर्बौं लगानीमा क्षति

गत आर्थिक वर्ष २०८२/८३ मा रसुवागढी नाकाबाट कुल वैदेशिक व्यापारको २.१८ प्रतिशत आयात भएको छ। २४ असार २०८२ मा भोटेकोशी बाढीले रसुवागढी नाका ६ महिना बन्द रह्यो र १५ कर्मचारी अझै सम्पर्कविहीन छन्। बाढीको कारण मितेरी पुल, सुक्खा बन्दरगाह र आसपासका संरचनामा ठूलो क्षति पुगेको छ जसले नाकाको भविष्य अनिश्चित बनाएको छ।

१६ भदौ, काठमाडौं । गत आर्थिक वर्ष २०८२/८३ मा कुल वैदेशिक व्यापारको २.१८ प्रतिशत बराबर वस्तु रसुवागढी नाकाबाट आयात गरिएको थियो। तुलना गर्दा आयात कम मात्रा थिए। कारण के हो भने २४ असार २०८२ मा नेपाली-चीन सीमा हुँदै बग्ने भोटेकोशी (ल्हेन्दे) नदीमा आएको बाढीले यस नाकालाई ६ महिना बन्द गर्न बाध्य पारेको थियो। १७ पुष २०८२ मा चीनले बेलिब्रिज सञ्चालनमा ल्याएपछि पुन: व्यापार संचालनमा आएको छ।

पछिल्लो ६ महिनामा रसुवागढीबाट ४५ अर्ब ७३ करोड रुपैयाँ बराबरको वस्तु आयात भयो भने निर्यात ८९ करोड ४६ लाख रुपैयाँ बराबर भयो। नेपाल-चीन अन्तरदेशीय व्यापारका लागि हाल तीन नाका सञ्चालनमा छन् जसमा रसुवागढी सबैभन्दा सहज र नजिकको नाका मानिन्छ।

गत वर्ष तातोपानी नाकाबाट ४७ अर्ब ४८ करोड रुपैयाँको वस्तु आयात भयो, तर निर्यात शून्य थियो। दुबै नाकाको विकल्पको रूपमा मुस्ताङस्थित कोरला नाकामा गत वर्ष १४ अर्ब ४० करोड रुपैयाँ बराबरको वस्तु आयात भएको छ र निर्यात २० करोड ५५ लाख रुपैयाँ रहेको छ। कोरला नाकामा व्यापार वृद्धिको मुख्य कारण गत वर्ष असारमा आएको बाढीका कारण रसुवागढी नाका बन्द हुनु थियो।

२०८१/८२ मा रसुवागढी नाकाबाट ८५ अर्ब २३ करोड रुपैयाँ बराबरको आयात र २ अर्ब ४ करोड बराबरको निर्यात भएको थियो, जसले कुल आयातको ४.७२ प्रतिशत र निर्यातको ०.७४ प्रतिशत हिस्सा ओगटेको थियो।

भन्सार विभागका निर्देशक र सूचना अधिकारी किशोर बर्तौलाका अनुसार रसुवागढी नेपाल-चीन व्यापारको सबैभन्दा भरपर्दो व्यापारिक स्थल हो। २०७२ सालको भूकम्पअगाडि चीनले तातोपानीलाई मुख्य भन्सार केन्द्र बनाएको थियो। त्यसपछि लामो समयदेखि तातोपानी नाका बन्द रह्यो। अहिले यो नाका पूर्ण रूपमा सञ्चालनमा छैन। चिनियाँ पक्षले विभिन्न कारण देखाएर यस नाकाको पूर्ण सञ्चालनमा इच्छुक देखिएको छैन। यही कारणले रसुवागढी नै नेपाल-चीन अन्तरदेशीय व्यापारको मुख्य आधार बन्यो।

२०८२ साल असार २४ गते बिहान ३ बजे अचानक आएको बाढीले १८ जनाभन्दा बढी मानिसहरू बेपत्ता बनाएको थियो। मितेरी पुलसहित अन्य मुख्य भौतिक संरचनामा ठूलो क्षति पुगेको थियो। प्रतिनिधिसभा विकास समिति सभापति तथा तत्कालीन नेपाल इन्टरमोडल विकास समितिका कार्यकारी निर्देशक आशिष गजुरेल भन्छन्, ‘गत वर्ष बाढीले यस भन्सार नाकासहित आसपासको बस्तीलाई कडा चेतावनी दिएको थियो, हुनसक्छ हामीले त्यसलाई गम्भीरतापूर्वक लिएनौं।’

उनले थपे, १० भदौ २०८३ को दिन एक त्रासदीपूर्ण कालो दिनको रूपमा स्थापित भयो, जसले हजारौं मानिसलाई मात्र होइन, राज्यको अर्बौं र निजी क्षेत्रको खर्बौं लगानीलाई पनि संकटमा पार्‍यो।

रसुवागढी नाका काठमाडौंदेखि गल्छीसम्म १३२ किलोमिटर टाढा छ। जसमा रसुवा तर्फको ४० किलोमिटर सडक पूर्ण रूपमा बगाएको अनुमान पूर्वाधार विकास मन्त्रालयले गरेको छ। सडक विभागले सडकका विभिन्न खण्डहरूको अवस्था अध्ययन गर्न थालेको छ। मितेरी पुलदेखि गल्छीसम्म करिब २७ वटा सडक पुल बगिसकेका छन् जसले रसुवागढी नाकाको भन्सार र अध्यागमन कामलाई अनिश्चित परिस्थितिमा पार्ने अवस्था सिर्जना गरेको छ।

भन्सार विभागका निर्देशक बर्तौलाले भने, ‘सरकारले यस नाकाको भविष्य निर्धारण गर्ने निर्णय गर्नेछ। यो अन्तरदेशीय मुख्य व्यापारिक नाका हो, त्यसैले सरकारले सबै पक्षको अध्ययन गरी निर्णय लिनेछ र विभागले त्यसअनुसार काम गर्नेछ।’

विभागका अनुसार यस भन्सारमा कार्यरत १५ जनाभन्दा बढी कर्मचारी अझै सम्पर्कविहीन छन्। विभागको प्राथमिकता अहिले सम्पर्कविहीन कर्मचारीहरूको खोज र उद्धार नै रहेको छ। ती कर्मचारीहरूको अवस्थाबारे बुझ्न विभिन्न टोली खटाइएको छ।

रसुवागढी नाका भन्सारको ७० वर्षे इतिहास रहेको छ। प्राचीनकालदेखि नै यो नाका नेपाल र तिब्बतबीच व्यापार तथा सांस्कृतिक आदानप्रदानको प्रमुख मार्गको रूपमा परिचित छ। राजस्व परिचालनको उद्देश्यसहित २०१३ सालमा रसुवागढीमा रसुवा भन्सार कार्यालय स्थापना गरिएको थियो।

चीन सरकारले रसुवागढीलाई २०७५ सालमा मात्र अन्तर्राष्ट्रिय नाकाको मान्यता दिएको छ, जसले यसको महत्त्व अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा अझ वृद्धि गर्यो। यो नाकाद्वारा नेपालले मुख्य रूपमा विद्युतीय सामग्री, तयार पोसाक, जुत्ताचप्पल, निर्माण सामग्री, कृषि उत्पादन, दूरसञ्चार उपकरण, सवारीसाधन र औद्योगिक मेशिनरी आयात गर्दछ।

नेपालबाट गलैँचा, हस्तकला सामग्री, ऊनी कपडा, जडीबुटी, चाउचाउ, तामाका भाँडाकुँडा र कृषि उपज चीनतर्फ निर्यात गरिन्थ्यो। यस नाकाले हालै भारतीय तीर्थयात्रुका लागि कैलाश मानसरोवर यात्राको सहज मार्गको रूपमा पनि काम गरेको थियो। यसपटक ती यात्रामा रहेका सयौं पर्यटक बाढीका कारण सम्पर्कविहीन भएका छन्।

रसुवागढी नाका नेपालको अर्थतन्त्र र रोजगार सिर्जनाको महत्वपूर्ण केन्द्र हो। होटल, यातायात, कन्टेनर लोड-अनलोड, भन्सार एजेन्ट र अन्य साना व्यवसायमार्फत यस नाकाले हजारौं नागरिकलाई रोजगार दिएको छ।

गत वर्षको बाढीले रसुवागढीमा रहेको सुक्खा बन्दरगाह समेत बगाएको छ। २०८२ सालको बाढीले नव निर्मित भन्सार भवनमा ८१ लाख ५९ हजार रुपैयाँ बराबरको क्षति गर्‍यो भने सुक्खा बन्दरगाहमा ९१ करोड २० लाख बराबरको क्षति भएको थियो। भन्सार कार्यालय, यार्डमा राखिएका मालसामान, सवारीसाधन, कन्टेनर र यन्त्र उपकरणमा करिब ७० करोड ५१ लाख रुपैयाँ बराबरको क्षति भएको अनुमान छ।

विकास समिति सभापति आशिष गजुरेलका अनुसार टिमुरे सुक्खा बन्दरगाह कुल ३ अर्ब रुपैयाँको परियोजना थियो, जसमा २ अर्ब रुपैयाँ खर्च भइसकेको थियो। अधिकांश संरचना तयार भइसकेका थिए र फिनिसिङ चरणमा जाने योजना थियो। तर गत वर्षको बाढीले ठूलो क्षति पुर्‍याएपछि थप लगानी हुन सकेन।

अहिले यी संरचनाहरुको राज्यले ठूलो रकम गुमाएको छ र आफ्ना कर्मचारी हराएको छ। निजी लगानीको क्षतिको लेखाजोखा पर्न बाँकी छ। त्यसैले यो ऐतिहासिक सीमानाका र भन्सार केन्द्रलाई पुनः शून्यबाट सुरु गर्नुपर्ने अवस्थामा पुर्‍याइएको छ।

पृथ्वी राजमार्ग अवरुद्ध: काठमाडौँ प्रवेश गर्ने सवारीका लागि अनुमति र रोक

पृथ्वी राजमार्ग अन्तर्गत कृष्णभीर नजिक लगभग १०० मिटर सडक पूर्ण रूपमा धर्सिएको कारण काठमाडौँ भित्रिने र बाहिरिने सवारीसाधनका लागि वैकल्पिक व्यवस्था ट्राफिक प्रहरीले मिलाएको छ। गत आइतबार उक्त सडक कटान हुँदा काठमाडौँका लागि आवागमन तथा सामान ओसारपसारमा अवरोध नहोस् भनेर काठमाडौँ उपत्यका ट्राफिक कार्यालयका प्रवक्ता नरेशराज सुवेदीले तीनवटा वैकल्पिक रुट तोकेको जानकारी दिएका छन्। देशका विभिन्न भागलाई सङ्घीय राजधानीसँग जोड्ने मुख्य राजमार्ग भएकाले पृथ्वी राजमार्गलाई मुख्य ‘लाइफलाइन’ मानिन्छ। नौबीसेबाट सुरु हुँदै पोखराको पृथ्वी चोकसम्मको १७४ किलोमिटर सडक खण्डमार्फत पूर्व र पश्चिम नेपालबाट सवारीसाधनहरू आवतजावत गर्छन्।

पृथ्वी राजमार्गको पहिलो १०० किलोमिटरको दूरी मुग्लिनसम्म ट्रिशूली नदी किनार हुँदै अगाडि बढ्छ। काठमाडौँ उपत्यका ट्राफिक कार्यालयका प्रवक्ता नरेशराज सुवेदीका अनुसार अहिले मुख्य रूपमा तीनवटा वैकल्पिक मार्ग प्रयोगमा आएका छन्। “हामी कान्ती लोकपथ मार्ग प्रयोग गरिरहेका छौं भने अर्को वैकल्पिक मार्ग फर्पिङबाट हेटौँडा जाने बाटो छ,” उनले बताए। “तेस्रो विकल्प नौबीसे-पालुङ हुँदै भैँसे निस्केर मकवानपुरतर्फ जाने रुट हो, जुन हामीले ब्यवस्थापन गरेका छौं।”

प्रवक्ता सुवेदीका अनुसार दशचक्के भन्दा ठूला सवारीहरूलाई अहिलेलाई रोक लगाइएको छ। “काठमाडौँबाट १४ सिटभन्दा बढी क्षमताको यात्रुवाहक सवारीहरूलाई नौबीसे हुँदै हेटौँडा जाने व्यवस्था गरिएको छ,” उनले थपे। “चौध सिटभन्दा साना सवारीहरूलाई फर्पिङको बाटो हुँदै हेटौँडा जान व्यवस्था गरिएको छ।” “दश सिटभन्दा कम क्षमताका मालवाहक सवारीहरूलाई कान्ती लोकपथबाट हेटौँडा जान पाइने व्यवस्था छ,” सुवेदीले बताए।

उनका अनुसार बाटोको अवस्था र सडकमा सवारीको चापका कारण १० सिटभन्दा बढी क्षमताका गाडीहरूलाई उक्त मार्गमा पठाइएको छैन। “दशचक्के गाडीहरू मात्र त्यो बाटो प्रयोग गर्न पाउने छन्। काठमाडौँमा आउने सवारीहरू पनि तोकिएको क्षमताका गाडीहरूले नौबीसे बाटोबाट प्रवेश पाउनेछन्,” उनले बताए। सुवेदीले खाद्यान्न, पेट्रोलियम पदार्थ, ग्यास र औषधि बोकेका सवारीहरूलाई प्राथमिकता दिइएको बताउनुभयो। “यदि कसैलाई समस्या भयो भने ट्राफिक कार्यालय, जिल्ला प्रहरी, इलाका प्रहरी अथवा नजिकको प्रहरीसँग सम्पर्क गर्न सक्ने व्यवस्था गरिएको छ,” उनले जानकारी दिए।

उनले सवारी आवागमनमा सन्तोषजनक स्थिति नभएको बताएका छैनन्। “समयमै समस्या देखिएमा हामीले ट्राफिक प्रहरीले तत्काल परिचालन गरेर सहज बनाउने व्यवस्था गर्छौं,” सुवेदीले बताए। उनका अनुसार दैनिक करिब १५,००० वटा सवारीहरू अहिले काठमाडौँ प्रवेश गर्दैछन्। “दशचक्के भन्दा ठूला सवारीहरू रोकिएका छन् र तीभन्दा सानातिना सवारीहरू नै चलिरहेका छन्।” वैकल्पिक रुटसँगै ट्राफिक व्यवस्थापन व्यवस्थित रूपमा भइरहेको छ भनी उनले बताए। “हाम्रो क्षेत्र बाहिर जस्तै मकवानपुर र धादिङ क्षेत्रका ट्राफिक प्रमुखहरूसँग समन्वय गरेर ट्राफिक परिचालन गरिएको छ,” उनले थपे।

पिकलबलमा सुवर्ण शाहले पुरुष एकल र डबल्समा दोहोरो उपाधि जिते

हार्दिक फिटनेसको २९औँ वार्षिकोत्सवको अवसरमा पुल्चोकमा सम्पन्न खुला पिकलबल प्रतियोगितामा सुवर्ण शाहले पुरुष एकल र डबल्स दुवैमा उपाधि हात पार्न सफल भएका छन्। पुरुष एकल फाइनलमा सुवर्णले प्रनव खनाललाई ११–४, ११–१ को Poइन्ट अन्तरले पराजित गरे भने डबल्समा सुवर्ण र समीर पोखरेलको जोडीले उपाधि जित्न सफल भयो। प्रतियोगितामा पुरुष एकलमा ३६ खेलाडी र डबल्समा ४६ टोलीले भाग लिए, र शीर्ष तीन खेलाडी तथा टोलीहरुलाई नगद पुरस्कार र सदस्यता प्रदान गरिएको थियो।

१६ भदौ, काठमाडौं। हार्दिक फिटनेसले पहिलो पटक आयोजना गरेको खुल्ला पिकलबल फाइनलमा सुवर्ण शाहले प्रनव खनाललाई सहज ११–४, ११–१ को सेट अन्तरले पराजित गरे। पुरुष डबल्समा पनि सुवर्ण र समीर पोखरेलको जोडीले ११–५ र ११–२ को सिक्वेन्समा जित दाबी गर्यो। पुरुष एकलमा तेस्रो स्थानका लागि भएको खेलमा आयुष श्रेष्ठले मनोज कुमारलाई ११–३, ५–११, ११–८ को सेट अन्तरले हराएर पदक प्राप्त गरे।

त्यसैगरी पुरुष डबल्समा तेस्रो स्थानका लागि भएको खेलमा कृष्ण अग्रवाल र मनोज कुमारको जोडीले रोहित चाम्लिङ र बेदकुमार तामाङको जोडीलाई १०–१२, ११–७, ११–७ को परिणाममा हरायो। प्रत्येक खेलका शीर्ष तीन स्थानमा रहने खेलाडीले क्रमशः ३० हजार, १५ हजार र पाँच हजार रुपैयाँ नगद पुरस्कार प्राप्त गरे। साथै सबै विजेतालाई गिफ्ट ह्याम्पर र हार्दिक फिटनेसको निःशुल्क सदस्यता प्रदान गरियो। नेपालमा नयाँ खेलको रूपमा परिचित पिकलबलमा ३६ जना व्यक्तिले पुरुष एकल र ४६ टोलीले पुरुष डबल्समा प्रतिस्पर्धा गरे।

रसुवामा हिमचट्टान खस्ने घटनाले ठूलो जनधनको क्षति, खोज र उद्धार कार्य जारी

रसुवामा हिमचट्टान खसेर आएको बाढीले ठूलो जनधनको क्षति गरेको छ र खोज उद्धार कार्य जारी छ। खिमलाल गौतमसहित छ जना अनुसन्धानकर्ताको अध्ययनले सगरमाथा आधार शिविरमा मानिसको पिसाबले पनि हिउँ पग्लिने देखाएको छ। अध्ययनले सन् १९९१ देखि २०२३ सम्म आधार शिविर वरिपरि सतहको तापक्रम प्रतिवर्ष ०.२८ डिग्री सेल्सियसले बढेको देखाएको छ। रसुवामा हिमचट्टान खसेको बाढीले ठूलो जनधनको महत्त्वपूर्ण क्षति पुर्‍याएको छ। खोज तथा उद्धार कार्यहरू अझै जारी रहेका छन्। यो ठूलो मानवीय तथा भौतिक क्षतिसँगै नेपालका हिमाल र जलवायु परिवर्तनबारे थप बहस सुरु भएको छ।

हिमाल क्षेत्रबाट अहिलेसम्मकै ठूलो विपत्तिजन्य घटना भएपछि देशका हिमाल र हिउँहरूको अवस्थाबारे विश्वभरि धेरै चासो बढेको छ। जलवायु परिवर्तनले हिमालहरूको गिरावट गरिरहेको कुरालाई थुप्रै अध्ययनहरूले पुष्टी गरेका छन्। प्राविधिक सुविधाहरूको अभाव हुँदाहुँदै हिमाल आरोहणका गतिविधि पनि तीव्र बृद्धि भएको छ भने त्यसका कारण मानवीय गतिविधिहरू हिमाल क्षेत्रमा बढेका छन्। यसै सन्दर्भमा चार जना नेपाली र दुई विदेशी अनुसन्धानकर्ताले हिमालय क्षेत्रको हिउँ पग्लिनुमा मानवीय कारणहरूको भूमिका के कस्तो छ भन्ने विषयमा गरेको नविनतम अन्तर्राष्ट्रिय जर्नलमा प्रकाशित अध्ययनले मानिसको पिसाबले पनि हिमनदी पग्लाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको देखाएको छ।

अध्ययनकर्ताहरू खिमलाल गौतम, भर्जिनिया ब्रकेट, जर्ज जियान, महेश थापा, अनिश दाहाल र सुदीप ठकुरीले सन् २०२३ को वसन्त ऋतुमा सगरमाथा आधार शिविरबाट सङ्कलन गरेका तथ्यांकहरुमा आधारित भएर अध्ययन गरेका थिए। यस अध्ययनमा वैश्विक जलवायु परिवर्तन, स्थानीय जीवाश्म इन्धनको प्रयोग तथा मानिसको पिसाबजन्य विसर्जनलाई प्रमुख योगदान गर्ने पक्षका रूपमा केन्द्रित गरिएको थियो। अध्ययन अनुसार सन् २०२३ को सिजनमा आधार शिविरबाट उत्पादन हुने कुल तापीय ऊर्जा ८४९,१७४ ± १७९,७७४ मेगाजुल अनुमान गरिएको छ, जुन करीब २,४९२ ± ५२८ टन हिमनदीको बरफ पग्लाउन पर्याप्त छ।